प्लॅटफॉर्म क्रमांक ६
सायंकाळची लोकल.
प्लॅटफॉर्म क्रमांक ६.
घाई, धक्का-बुक्की, आवाजांचा गोंगाट… आणि त्या गोंगाटात तिचा फोन वाजला.
“आज उशीर होईल,”
तो म्हणाला होता.
ती हसली.
कारण उशीर त्यांच्यासाठी नवा नव्हता.
ते दोघं रोज याच प्लॅटफॉर्मवर भेटायचे.
ती—कॉलेजमध्ये शिकवणारी.
तो—एका खासगी कंपनीत काम करणारा.
सगळं साधं होतं.
पण साधेपणातच प्रेम वाढत होतं.
त्या दिवशी मात्र तो आला नाही.
ती वाट पाहत राहिली.
लोकल येऊन गेल्या.
आवाज थांबले.
प्लॅटफॉर्म रिकामा झाला.
फोन बंद.
पहिल्यांदाच.
दुसऱ्या दिवशी बातमी आली
“लोकल ट्रेनमध्ये वादानंतर एका तरुणावर हल्ला.”
नाव नव्हतं.
फोटो नव्हता.
पण तिच्या छातीत धस्स झालं.
ती हॉस्पिटलमध्ये गेली.
वॉर्डनं विचारलं
“नातं काय?”
ती थांबली.
मग हळूच म्हणाली
“तो… माझा आहे.”
तो बेडवर होता.
डोळे मिटलेले.
हातावर जखमा.
पण श्वास चालू होता.
ती रडली नाही.
फक्त त्याचा हात धरला.
तेवढ्यात डॉक्टर म्हणाले
“वाद तिकीटाचा नव्हता.
कोणी तरी त्याला ओळखत होतं.
हल्ला नियोजित वाटतो.”
तिचं डोकं फिरलं.
ती हळूहळू त्याच्या आयुष्यात डोकावू लागली.
ऑफिस, मित्र, फोन कॉल्स…
काहीतरी जुळत नव्हतं.
एक नंबर सतत दिसायचा.
सेव्ह नव्हता.
पण कॉल्स भरपूर.
ती त्या नंबरवर फोन करते.
समोरून स्त्रीचा आवाज
“तो ठीक आहे का?”
क्षणभर शांतता.
मग दुसरा प्रश्न
“तुम्ही कोण?”
ती सत्य बोलली.
आणि समोरून आलेलं उत्तर
तिच्या पायाखालची जमीन सरकवून गेलं.
“मी त्याची बायको आहे.”
सगळं कोसळलं.
प्रेम?
भ्रम?
पण गोष्ट इथे संपत नाही.
त्या स्त्रीनं पुढे जे सांगितलं
ते आणखी भयंकर होतं.
“तो माझ्यापासून वेगळा झाला नव्हता.
तो तुमच्यासोबतही खोटं जगत होता.
आणि ज्या दिवशी त्याच्यावर हल्ला झाला…
त्या दिवशी तो मला भेटायला येणार होता.”
मग प्रश्न उभा राहिला
हल्ला कोणी केला?
तिकीटावरचा भांडण?
की उघड होणाऱ्या सत्याची भीती?
पोलिसांनी तपास केला.
हल्लेखोर सापडला.
तो त्याचाच जुना मित्र निघाला.
ज्याला सगळं माहीत होतं.
आणि ज्याला सत्य बाहेर येऊ नये असं वाटत होतं.
तो शुद्धीवर आला.
ती समोर उभी होती.
डोळ्यांत प्रेम नव्हतं.
फक्त स्पष्टता होती.
ती म्हणाली
“मी तुला माफ करते.
पण माझ्या आयुष्यातून नाही
माझ्या मनातून.”
ती निघून गेली.
आजही प्लॅटफॉर्म क्रमांक ६ तसाच आहे.
लोकल येतात, जातात.
प्रेम सुरू होतं, तुटतं.
फक्त एक फरक
ती आता वाट पाहत नाही.
कारण तिला कळलंय
खरं प्रेम संशयात जखमी होत नाही…
ते खोटेपणात मरतं.
Comments
Post a Comment