आपण खरंच एवढे व्यस्त झालोय… की माणूसपण विसरलोय?
आजकाल सगळे म्हणतात
“वेळ नाही.”
आईसाठी वेळ नाही.
वडिलांसाठी वेळ नाही.
मुलांसोबत बसायला वेळ नाही.
पण सोशल मीडियासाठी?
तो मात्र आहे.
आपण सगळे धावत आहोत.
पैशासाठी.
स्टेटससाठी.
मोठ्या घरासाठी.
मोठ्या फोनसाठी.
पण या धावण्यात
कोण मागे पडतंय हे बघायलाही वेळ नाही.
घरात एक वडील शांत बसलेले असतात.
निवृत्तीनंतर त्यांचा आवाज कमी होतो.
पूर्वी निर्णय घेणारा माणूस
आज विचारायलाही घाबरतो
“चहा मिळेल का?”
आईच्या हातावरच्या रेषा वाढलेल्या असतात.
पण तिच्या कामाचं कौतुक कमी झालेलं असतं.
ती आजारी पडली तरी म्हणते
“काही नाही, थोडं दुखतंय.”
आपण विचारतो का?
की फक्त मान हलवून पुढे जातो?
आज नात्यांमध्ये उपस्थिती आहे,
पण जिव्हाळा नाही.
एकाच घरात चार लोक राहतात,
पण चार वेगवेगळ्या स्क्रीनमध्ये अडकलेले असतात.
जेवताना मोबाईल.
झोपताना मोबाईल.
भांडताना सुद्धा स्टेटस.
“फॅमिली फर्स्ट” लिहिणं सोपं आहे.
पण फॅमिलीला वेळ देणं कठीण झालंय.
स्वार्थाचं नवं रूप
आज लोक नातं ठेवतात
जोपर्यंत फायदा आहे.
काम असेल तर फोन.
गरज असेल तर भेट.
फायदा संपला की अंतर.
मैत्री असो, प्रेम असो,
नातं असो
सगळं “कंडिशनल” झालंय.
“तू माझ्यासाठी काय केलंस?”
हा प्रश्न वाढलाय.
“मी तुझ्यासाठी काय करू शकतो?”
हा प्रश्न हरवलाय.
पालकांनी संस्कार दिले… पण आपण काय देतोय पुढच्या पिढीला?
आपण मुलांना महागडी शाळा देतो.
ट्युशन देतो.
गॅझेट देतो.
पण वेळ देतो का?
मुलं आज पैशाची भाषा लवकर शिकतात.
पण संयमाची भाषा कुणी शिकवतो?
आई–वडील एकमेकांचा अपमान करताना
मुलं शांतपणे सगळं पाहतात.
त्यांच्या मनावर नोंद होत जाते.
उद्या तीच मुलं मोठी होतात.
आणि आपण विचारतो
“ही पिढी बिघडली कशी?”
नात्यांची किंमत कधी कळते?
जेव्हा आई नसते.
जेव्हा वडील नसतात.
जेव्हा मित्र दूर जातात.
जेव्हा मुलं मोठी होऊन आपल्याला वेळ देत नाहीत.
तेव्हा समजतं
आपणच बी पेरलं होतं.
खरं श्रीमंत कोण?
मोठा बंगला असणारा?
की चार माणसांनी मनापासून आठवण काढणारा?
महागडा फोन असणारा?
की आई–वडिलांचा अभिमान असणारा?
पैसा आवश्यक आहे.
पण पैशासाठी माणुसकी गमावणं
ही सगळ्यात मोठी गरिबी आहे.
शेवटी एक प्रश्न
आपण खरंच प्रगती करतोय का?
की फक्त बाहेरून चमकत आहोत?
घरात प्रेम नसेल,
नात्यात आदर नसेल,
आणि मनात शांतता नसेल
तर ही सगळी धावपळ कशासाठी?
आज थांबा.
मोबाईल बाजूला ठेवा.
आईशी दोन शब्द बोला.
वडिलांचा हात धरा.
मुलांना ऐका.
कारण शेवटी
लाईक्स मोजायला कोणी येत नाही,
पण माणसं मोजायला वेळ निघून गेलेला असतो.
Comments
Post a Comment