एक राग… आणि तुटलेलं आयुष्य
अमोल आणि स्वातीचं लग्न प्रेमाचं नव्हतं,
पण समजुतीचं होतं.
साधं, शांत आयुष्य.
नोकरी, घर, चार वर्षांचा मुलगा आर्य.
सगळं परफेक्ट नव्हतं.
पण सगळं तुटलेलंही नव्हतं.
सुरुवात एका छोट्या गोष्टीने
त्या दिवशी अमोल उशिरा घरी आला.
फोन सायलेंटवर होता.
स्वाती दिवसभर थकलेली.
मुलाचा ताप, ऑफिसची सुट्टी, घरची कामं.
दरवाजा उघडताच तिने विचारलं
“फोन का उचलला नाहीस?”
अमोलही ऑफिसमधल्या तणावात होता.
तो चिडून म्हणाला
“मी दिवसभर काय मजा करतो का?”
तेवढ्यावरून आवाज चढला.
शब्द कडवे झाले.
तो क्षण
रागाच्या भरात स्वाती म्हणाली
“मला असं आयुष्य नकोय.
तुला जर घराची किंमत नाही, तर आपण वेगळे होऊया.”
अमोलही अहंकाराने पेटला.
तो म्हणाला
“ठीक आहे. जसं तुला हवं तसं.”
त्या रात्री कोणीच झोपलं नाही.
पण कोणीच माफीही मागितली नाही.
दुसऱ्या दिवशी स्वाती माहेरी गेली.
दोन्ही बाजूंचे नातेवाईक मध्ये पडले.
कोणी म्हणालं
“परत जाऊ नकोस.”
कोणी म्हणालं
“आता दाखव त्याला.”
अमोललाही मित्रांनी सांगितलं
“इतकी अटिट्यूड असेल तर राहू दे.”
राग, अहंकार आणि लोकांचे सल्ले
हळूहळू घटस्फोटाच्या अर्जात बदलले.
आर्यला काहीच समजत नव्हतं.
तो फक्त विचारायचा
“बाबा घरी का नाही येत?”
स्वातीच्या डोळ्यांत पाणी.
अमोल फोनवर शांत.
कोर्टात सही झाली त्या दिवशी
दोघांच्या चेहऱ्यावर शांतता होती.
पण मनात वादळ.
काही महिने नंतर…
स्वाती एकटी मुलाला वाढवत होती.
अमोल आठवड्यातून एकदा भेटायला यायचा.
एक दिवस शाळेच्या कार्यक्रमात
आर्यने स्टेजवरून म्हटलं
“माझे बाबा आधी आमच्यासोबत राहत होते.”
ते वाक्य अमोलच्या छातीत घुसलं.
स्वातीने डोळे पुसले.
त्या क्षणी दोघांनाही जाणवलं
आपण रागात काय गमावलं.
समस्या मोठी नव्हती.
राग मोठा होता.
संवाद थांबला.
अहंकार जिंकला.
नातं हरलं.
आजही कधी कधी ते बोलतात.
पण आता नातं फक्त “पालकत्वाचं” उरलंय.
पती–पत्नीचं नाही.
लग्न एका मोठ्या कारणाने तुटत नाही.
ते छोट्या छोट्या रागांनी तुटतं.
त्या दिवशी जर एकाने म्हटलं असतं
“थांब, आपण बोलूया.”
तर कदाचित आर्य आज दोघांसोबत झोपला असता.
रागाच्या क्षणी घेतलेला निर्णय
क्षणभर बरोबर वाटतो.
पण आयुष्यभर जखम ठेवतो.
Comments
Post a Comment