पूर्वी भीती होती कॅमेऱ्याची… आज भीती उरलीच नाही का?
एक काळ होता…
मुली चेंजिंग रूममध्ये जाताना घाबरायच्या.
“कुठे लपवलेला कॅमेरा तर नसेल ना?”
ही खरी भीती होती.
सुरक्षिततेची चिंता होती.
आज चित्र वेगळं दिसतं.
काही मुली स्वतःच कॅमेरा ऑन करून व्हिडिओ बनवतात.
कपडे बदलतानाचे रील्स, ट्रान्झिशन व्हिडिओ,
लाईक्ससाठी सगळं उघडपणे दाखवणं.
मग प्रश्न पडतो
हा आत्मविश्वास आहे की अतिरेक?
बदल कुठे झाला?
पूर्वी समाज बघत होता.
आज समाज बघतोय पण आपण दाखवतोय.
फरक इतकाच आहे.
पूर्वी चोरीने चित्रण व्हायचं.
आज स्वेच्छेने प्रदर्शन होतंय.
पण या दोन्ही गोष्टींचं केंद्र काय आहे?
शरीर.
आणि शरीराभोवती फिरणारी बाजारपेठ.
सोशल मीडिया स्वातंत्र्य की स्पर्धा?
आज प्रत्येकजण दिसायचंय.
फॉलोअर्स वाढवायचेत.
ट्रेंड पकडायचाय.
काहींसाठी हे क्रिएटिव्हिटी आहे.
काहींसाठी आत्मअभिव्यक्ती.
पण काही वेळा ते फक्त लक्ष वेधून घेण्याची शर्यत बनतं.
“जास्त धाडसी म्हणजे जास्त व्ह्यूज.”
हा नवा नियम झालाय.
प्रश्न कपड्यांचा नाही… उद्देशाचा आहे
कपडे बदलणं चुकीचं नाही.
व्हिडिओ बनवणंही चुकीचं नाही.
पण प्रश्न आहे
हे का केलं जातंय?
जर फक्त स्वतःला सिद्ध करण्यासाठी असेल,
तर ठीक.
पण जर फक्त
लाईक्स, कमेंट्स, पैशासाठी
स्वतःची मर्यादा ढिली केली जात असेल
तर थांबून विचार करायला हवा.
समाजाचीही दुटप्पी भूमिका
एकीकडे लोक पाहतात.
लाईक करतात.
शेअर करतात.
आणि त्याच वेळी म्हणतात
“आजकालच्या मुली बिघडल्या.”
जर मागणी नसती,
तर पुरवठा इतका वाढला असता का?
पुरुष असो वा स्त्री
दोघेही या बाजाराचा भाग आहेत.
खरं स्वातंत्र्य काय?
स्वातंत्र्य म्हणजे
भीतीशिवाय जगणं.
पण स्वातंत्र्य म्हणजे
स्वतःचं मूल्य कमी करणं नाही.
जेव्हा एखादी गोष्ट
उद्याच्या आयुष्यावर सावली टाकू शकते,
तेव्हा ती क्षणिक प्रसिद्धी
खरंच फायदेशीर आहे का?
शेवटचा विचार
पूर्वी मुली कॅमेऱ्याला घाबरायच्या.
आज काही जणी कॅमेऱ्याला सवय लावून घेत आहेत.
भीती कमी झाली हे चांगलं आहे.
पण विवेकही कमी झाला तर?
आत्मविश्वास आणि अतिरेक
यामध्ये एक बारीक रेषा असते.
ती ओलांडताना
लाईक्स वाढतात…
पण कधी कधी आदर कमी होतो.
प्रश्न मुलींचा नाही.
प्रश्न समाजाच्या दिशेचा आहे.
Comments
Post a Comment