आपण खरंच एवढे दूर गेलो आहोत का?

(रात्र. हॉलमध्ये शांतता. जेवणाची ताटं तशीच पडलेली.)

बायको:

तुला कधी वाटत नाही का… आपण आधीसारखे राहिलोच नाही?

नवरा:

(थोडा चिडून)

काय म्हणजे आधीसारखे? आयुष्य आहे हे… रोज सिनेमा नाही.

बायको:

मी सिनेमा मागितला नाही.

फक्त थोडं बोलणं मागितलं.

नवरा:

मी दिवसभर काम करतो कोणासाठी?

हे घर, हे सगळं… कुणासाठी आहे?

बायको:

मला घर नकोय… मला तू हवा आहेस.

(क्षणभर शांतता)

नवरा:

मी आहेच की इथे.

बायको:

शरीराने आहेस… मनाने नाही.

नवरा:

तुला नेमकं काय हवं आहे?

सांग स्पष्ट.

बायको:

जेव्हा मी थकते… तेव्हा “बस, मी करतो” असं ऐकायचं आहे.

जेव्हा मी रडते… तेव्हा “काय झालं?” असं विचारायचं आहे.

इतकंच.

नवरा:

आणि तुला वाटतं मी काहीच करत नाही?

बायको:

करतोस.

पण तू कर्तव्य करतोस… साथ देत नाहीस.

नवरा:

(हळू आवाजात)

तुला माहिती आहे का…

मलाही कधी कधी खूप एकटं वाटतं.

बायको:

तू सांगितलंच नाहीस कधी.

नवरा:

पुरुष रडत नाहीत म्हणे…

घरात मजबूत राहायचं असतं.

बायको:

मला मजबूत नवरा नकोय…

मला खरा नवरा हवा आहे.

(दोघेही शांत. बाहेर पाऊस सुरू.)

बायको:

कधी कधी वाटतं…

आपण वेगळं झालो तर कदाचित शांतता मिळेल.

नवरा:

(धक्का बसल्यासारखा)

तू खरंच असा विचार करतेस?

बायको:

रागात करते.

पण मनातून नाही.

नवरा:

मला भीती वाटते हे ऐकून.

आपण इतक्या सहज संपवू शकतो का सगळं?

बायको:

संपवायचं नाही…

पण असंच चालू राहिलं तर तुटेल सगळं.

नवरा:

मग काय करू?

बायको:

भांडू… पण बोलू.

रुसू… पण सोडून जाऊ नको.

चुका मान्य करू.

नवरा:

(हसत)

म्हणजे पुन्हा सुरुवात?

बायको:

हो.

नवीन नाही… पण प्रामाणिक.

नवरा:

एक विचारू?

तुला अजूनही माझ्यावर प्रेम आहे?

बायको:

(डोळ्यात पाणी)

राग येतो म्हणजे प्रेम आहे.

नसतं तर फरकच पडला नसता.

नवरा:

मलाही तसंच आहे.

(तो तिच्या हातावर हात ठेवतो.)

नवरा:

चल, उद्यापासून थोडं बदलूया.

मी जास्त ऐकेन.

तू जास्त सांग.

बायको:

आणि दोघं मिळून जपू…

कारण नातं तुटायला एक क्षण पुरतो,

पण टिकवायला आयुष्य लागतं.

शेवटचा विचार

नवरा–बायकोचं नातं परफेक्ट नसतं.

ते रोज घासून-पुसून ठेवावं लागतं.

भांडणं असतात…

पण त्यापेक्षा मोठी असते 

एकमेकांना गमावण्याची भीती.

आणि जिथे ही भीती जिवंत असते,

तिथे नातं अजून संपलेलं नसतं. ❤️