पालक जिवंत असताना वेळ नसतो… आणि नंतर आयुष्यभर पश्चात्ताप

आजकाल एक विचित्र वास्तव दिसतं.

आपण आयुष्यभर धावत असतो कामासाठी, पैशासाठी, करिअरसाठी, स्वप्नांसाठी…

पण या धावपळीत आपण नकळत एक गोष्ट मागे सोडतो 

आपले पालक.

लहानपणी जे हात आपल्याला धरून चालायला शिकवतात,

तेच हात वृद्धापकाळात आधार शोधत असतात.

पण तेव्हा आपण म्हणतो

“आत्ता वेळ नाही… नंतर बोलू.”

तो “नंतर” मात्र अनेकदा येतच नाही.

बालपणातील निःस्वार्थ प्रेम

आपण लहान असताना आई-वडिलांना कधी वेळेची कमतरता वाटली नाही.

रात्री ताप आला तर ते जागून बसले.

शाळेच्या फीची चिंता त्यांनी केली.

स्वतःच्या इच्छा बाजूला ठेवून त्यांनी आपल्या स्वप्नांना आधार दिला.

त्यांनी कधी विचारलं नाही 

“माझ्यासाठी वेळ आहे का?”

कारण त्यांच्यासाठी आपणच आयुष्य होतो.

मोठं झाल्यावर बदललेली नाती

पण आपण मोठे झालो की सगळं बदलायला लागतं.

फोन येतो 

“बाळा, कसा आहेस?”

आपण घाईत उत्तर देतो 

“हो ठीक आहे… मी मिटिंगमध्ये आहे, नंतर बोलतो.”

कधी कधी त्या “नंतर”साठी दिवस जातात,

कधी महिने जातात.

आई-वडील मात्र प्रत्येक फोनकडे आशेने पाहत असतात.

रिकाम्या घराची शांतता

एक दिवस येतो,

घरात तीच खुर्ची असते,

तीच खोली असते…

पण आवाज नसतो.

ज्यांनी आयुष्यभर आपल्यासाठी दार उघडून ठेवलं,

तेच अचानक कायमचे निघून गेलेले असतात.

आणि तेव्हा लक्षात येतं

आपल्याकडे आता खूप वेळ आहे…

पण ज्यांच्यासाठी तो द्यायचा होता,

तेच उरलेले नसतात.

उरतो तो फक्त पश्चात्ताप

मग आठवतात त्या छोट्या गोष्टी 

आईचा फोन,

बाबांची वाट पाहणारी नजर,

त्यांचा साधा प्रश्न 

“कधी घरी येणार?”

आणि तेव्हा मनात एकच विचार येतो 

“थोडा वेळ दिला असता तर काय बिघडलं असतं?”

पण वेळ परत येत नाही.

पालकांना मोठ्या भेटवस्तूंची गरज नसते.

त्यांना फक्त आपली उपस्थिती हवी असते.

दहा मिनिटांचा फोन,

एक भेट,

थोडा संवाद…

इतकं जरी दिलं तरी त्यांच्यासाठी ते खूप असतं.

कारण त्यांच्यासाठी आपण अजूनही

लहानच असतो.

लक्षात ठेवा

पालक जिवंत असताना

त्यांच्यासाठी वेळ काढा.

कारण जेव्हा ते नसतात

तेव्हा पश्चात्तापासाठी खूप वेळ असतो…

पण माणसं नसतात.