एकत्र कुटुंब संपत चाललंय का?

आज गावात, शहरात, नात्यात सगळीकडे एक गोष्ट जाणवते.

घरं मोठी झाली… पण कुटुंबं लहान झाली.

पूर्वी एका घरात आजोबा-आजी, आई-वडील, काका-काकू, चुलत भावंडं सगळे मिळून राहत होते.

घरात गोंधळ असायचा, भांडणं असायची, पण त्यातही एक जिव्हाळा असायचा.

आज मात्र एक वेगळंच चित्र दिसतं.

चार खोल्यांचं घर असतं… पण त्यात फक्त तीन माणसं राहतात.

पूर्वी एकत्र कुटुंब म्हणजे फक्त राहण्याची व्यवस्था नव्हती.

ती एक संस्कृती होती.

आई आजारी पडली तर काकू स्वयंपाक करायची.

बाबा बाहेर असले तर काका मुलांना शाळेत सोडायचे.

आजोबा गोष्टी सांगायचे, आजी प्रेमाने हातावर घास घालायची.

घरात सगळे वेगवेगळे असले तरी

एक भावना समान असायची आपलेपण.

आजच्या काळात लोक स्वतंत्र राहायला पसंत करतात.

नोकरी, करिअर, शहरातलं आयुष्य 

या सगळ्यामुळे कुटुंबं वेगळी होऊ लागली.

स्वतंत्र घर, स्वतंत्र निर्णय, स्वतंत्र आयुष्य…

हे सगळं चुकीचं नाही.

पण त्याची एक किंमतही आहे एकटेपण.

पूर्वी घरातल्या वडिलधाऱ्यांना कधी एकटं वाटत नव्हतं.

घरात सतत लोक असायचे.

आज अनेक आई-वडील मोठ्या घरात एकटे राहतात.

मुलं नोकरीसाठी शहरात असतात.

फोनवर बोलणं होतं,

पण साथ नसते.

मुलांचं बदललेलं बालपण

एकत्र कुटुंबात मुलं फक्त आई-वडिलांकडून नाही,

तर सगळ्या घरातून शिकायची.

आजोबांकडून अनुभव,

आजीकडून संस्कार,

काका-काकूंकडून माया.

आज मात्र अनेक मुलांचं बालपण

फक्त मोबाईल आणि टीव्हीसोबत जातं.

मग एकत्र कुटुंब चुकीचं होतं का?

नाही.

एकत्र कुटुंबातही समस्या होत्या.

वाद होते, मतभेद होते.

पण त्या सगळ्यांच्या पलीकडे

एक गोष्ट होती संबंध टिकवण्याची तयारी.

आज स्वातंत्र्य वाढलं आहे,

पण सहनशीलता कमी झाली आहे.

एकत्र कुटुंब टिकेल की नाही हे काळ ठरवेल.

पण एक गोष्ट नक्की आहे 

घर मोठं असणं महत्त्वाचं नाही,

घरात माणसं असणं महत्त्वाचं आहे.

कारण शेवटी आयुष्याच्या शेवटी

पैसा, घर, गाडी आठवत नाही…

आठवतात फक्त आपली माणसं.