मानपानाच्या प्रकाशात हरवलेली माणसं
लग्न…
एकेकाळी हा शब्द ऐकला की डोळ्यासमोर यायचं
घरभर गोंधळ, स्वयंपाकघरातला सुगंध,
आंगणातले हास्य, आणि सगळ्यात महत्त्वाचं
आपलेपण.
आजही लग्न होतं…
पण त्या आपलेपणावर एक नवीन थर चढलाय
प्रतिष्ठेचा.
आज लग्नात एक विचित्र दृश्य दिसतं.
स्टेजवर दिवे, फोटोग्राफर, माईक…
आणि त्यात काही निवडक लोक.
त्यांचं नाव घेतलं जातं,
त्यांचा सत्कार होतो,
त्यांच्यासाठी खास जागा राखीव असते.
आणि खाली बसलेले लोक?
ते फक्त प्रेक्षक.
जे खरंतर त्या घराचेच असतात.
आज “मोठेपण” मोजण्याचं मापदंड बदललंय.
कोणाकडे पैसा आहे?
कोणाकडे पद आहे?
कोणाची ओळख आहे?
यावर माणसाची किंमत ठरते.
पण एक साधा प्रश्न
तुमच्या आयुष्यात खरोखर मोठं कोण?
तो जो फोटोसाठी दोन मिनिटं येतो?
की तो जो वर्षानुवर्षं तुमच्या सुख-दुःखात उभा असतो?
लग्नातला हा छोटासा बदल
हळूहळू मोठं रूप घेतो.
नात्यांमध्ये एक अदृश्य भिंत तयार होते.
“हे VIP… आणि हे सामान्य.”
पण नात्यांना कधी वर्गीकरण असतं का?
मामा, काका, मित्र…
यांच्या प्रेमाला “स्टेटस” नसतं.
ते फक्त मनाने मोठे असतात.
आज अनेक लोक लग्नात येतात
फक्त फोटोसाठी.
हातात गुच्छ, चेहऱ्यावर हसू…
दोन मिनिटं स्टेजवर,
आणि लगेच पुढच्या कार्यक्रमाला निघून जातात.
त्यांच्या आठवणी फोटोमध्ये राहतात.
पण जे लोक
तुमच्यासोबत शेवटपर्यंत उभे राहतात
त्यांच्या आठवणी आयुष्यात राहतात.
खऱ्या अर्थाने “स्वागत” म्हणजे काय?
स्वागत म्हणजे नाव माईकवर घेणं नाही.
स्वागत म्हणजे
येणाऱ्या प्रत्येक माणसाकडे पाहून हसणं,
त्यांच्याशी दोन शब्द बोलणं,
त्यांना आपलं वाटणं.
जेव्हा एखादा पाहुणा
“मी इथे महत्त्वाचा आहे” असं मनापासून वाटतो
तेच खरं स्वागत.
लग्नाचा सोहळा मोठा असणं चुकीचं नाही.
सत्कार करणंही चुकीचं नाही.
पण त्या सगळ्यात
जर आपलेपण हरवलं
तर तो सोहळा फक्त कार्यक्रम उरतो.
नात्यांचा अर्थच बदलतो.
म्हणून एक गोष्ट लक्षात ठेवायला हवी
फुलांच्या हाराने माणूस मोठा होत नाही…
तर मनाने जोडलेल्या नात्यांनी तो मोठा होतो.
आणि
स्टेजवर उभं राहणं महत्त्वाचं नाही…
तर आयुष्यात कोण तुमच्यासोबत उभं राहील
हे महत्त्वाचं असतं. ❤️
Comments
Post a Comment