तो आवाज… जो कधी थांबला नाही
“प्यार किया नहीं जाता… हो जाता है…”
हे वाक्य सायलीने किती वेळा स्वतःला सांगितलं होतं,
तिला स्वतःलाच आठवत नव्हतं…
कारण तिचं प्रेम…
एक अशा व्यक्तीवर झालं होतं,
ज्याला ती कधी भेटलीच नव्हती.
सुरुवात एक साधा कॉल
सायली पुण्यातील एका हेल्पलाइन कॉल सेंटरमध्ये काम करायची…
रात्रीची शिफ्ट… शांत ऑफिस…
आणि फोनच्या दुसऱ्या बाजूला लोकांच्या आयुष्याच्या कथा…
त्या रात्री २:१७ ला फोन वाजला…
“हॅलो… मला कुणाशी बोलायचं आहे…
झोप लागत नाही…”
आवाज शांत… पण आतून तुटलेला…
तो होता “आरव”
पहिला कॉल छोटा…
दुसऱ्या दिवशी पुन्हा कॉल…
मग रोजचाच…
तो बोलायचा
त्याच्या एकटेपणाबद्दल…
त्याच्या आईवडिलांबद्दल…
त्याच्या आयुष्यातल्या रिकाम्या जागांबद्दल…
सायली ऐकायची…
सुरुवातीला काम म्हणून…
पण नंतर…
ती त्याची सवय झाली…
आणि तो तिची.
एक रात्री तो म्हणाला
“सायली… तू नसतीस तर मी कदाचित जिवंत नसतो…”
सायली काही क्षण गप्प राहिली…
तिच्या मनात एक भीती होती…
पण एक वेगळंच समाधानही…
त्या दिवसानंतर…
ते फक्त कॉलर आणि एजंट राहिले नाहीत.
पण काही गोष्टी खटकायला लागल्या
तो कधीच व्हिडिओ कॉलला तयार नव्हता
त्याचा नंबर प्रत्येक वेळी वेगळा असायचा
तो म्हणायचा “मी बाहेर येऊ शकत नाही…”
सायलीला प्रश्न पडायचे…
पण प्रेम प्रश्नांना शांत करतं.
एक दिवस… सगळं थांबलं
त्या रात्री फोन आला नाही…
दुसऱ्या दिवशी नाही…
तिसऱ्या दिवशीही नाही…
सायली बेचैन झाली…
तिला जाणवलं
तो तिच्यासाठी फक्त कॉल नव्हता…
तो तिचा “कोणीतरी” झाला होता.
शोध सुरू झाला
तिने कंपनीच्या डेटामधून नंबर शोधले…
एक लोकेशन सापडलं
शहराबाहेर एक जुना बंगला…
ती तिथे गेली…
आत काय दिसलं…
दार उघडं होतं…
आत शांतता…
जुनं फर्निचर…
आणि भिंतींवर फोटो…
एका तरुणाचा…
हसणारा… जिवंत…
सायलीने फोटो जवळून पाहिला…
तोच चेहरा…
तोच आवाज…
आरव.
पण खाली लिहिलेलं वाचून सगळं संपलं
“आरव देशमुख
जन्म: 1996
मृत्यू: 2022”
सायलीच्या हातातून मोबाईल खाली पडला…
मागून आवाज आला
“तूही त्याच्याशी बोलायचीस का?”
एक वृद्ध स्त्री उभी होती…
डोळ्यात रिकामेपणा…
“तो माझा मुलगा होता…
तो खूप एकटा होता…”
“तो रोज हेल्पलाइनवर फोन करायचा…
कोणी तरी त्याच्याशी बोलावं म्हणून…”
“एक दिवस…
त्याने स्वतःलाच संपवलं…”
सायली हादरली
“पण… मी तर आत्तापर्यंत त्याच्याशी बोलत होते…”
ती स्त्री शांतपणे म्हणाली
“काही लोक शरीराने जातात…
पण त्यांचा आवाज… त्यांचा एकटेपणा…
इथेच राहतो…”
त्या रात्री सायली घरी आली…
मन पूर्णपणे रिकामं…
ती झोपायचा प्रयत्न करत होती…
अचानक फोन वाजला…
स्क्रीनवर नंबर नव्हता…
फक्त एक नाव…
“Aarav Calling…”
तिने कॉल उचलला…
“सायली… आज उशीर झाला…
तू आहेस ना?”
सायलीच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले…
ती काही बोलली नाही…
पण तिला एक गोष्ट समजली होती
काही नाती कधी पूर्ण होत नाहीत…
ती फक्त सुरू राहतात…
वेळ, अंतर…
किंवा मृत्यू सुद्धा
काही आवाज थांबवू शकत नाही.
कारण…
प्रेम कधी कधी जिवंत माणसांमध्ये होत नाही…
ते आठवणींमध्ये…
आणि अपूर्णतेत जिवंत राहतं. ❤️🌑
Comments
Post a Comment