“शांततेचा आवाज” जे ऐकू येत नाही, पण सगळं सांगून जातं…
घरात काहीच बिघडलं नव्हतं…
ना आरडाओरड, ना भांडणं, ना मोठे वाद.
पण तरीही त्या घरात काहीतरी रोज मरत होतं
हळूहळू… शांतपणे… कुणालाही कळू न देता.
कैद कधीच लोखंडाची नसते…
कैद म्हणजे नेहमी चार भिंती नसतात…
कधी कधी ती मर्यादांच्या नावाखाली घातलेली अदृश्य रेषा असते.
“आई, तुम्ही तिथे बसू नका…”
“बाबा, आवाज येतो…”
“मीटिंग आहे, disturb नको…”
शब्द खूप सभ्य होते…
पण अर्थ होता
“तुम्ही इथे आहात, पण तुमचं अस्तित्व नको.”
घर हळूहळू दोन भागात तुटलं…
एक भाग आधुनिक, व्यवस्थित, ‘प्रायव्हेट’
दुसरा भाग शांत, जुनं, ‘अडगळ’
किचनमध्ये दोन चुली नव्हत्या…
पण दोन जग तयार झाली होती.
एकात ‘ऑर्डर’ होत होतं…
दुसऱ्यात ‘समजूत’ खात बसलेली माणसं होती.
वृद्ध माणसं आजाराने नाही तुटत…
ती तुटतात “आपण ओझं आहोत” या विचाराने.
जेव्हा घरातल्या वस्तूंची जागा ठरते…
पण माणसांची जागा हरवते…
तेव्हा आयुष्य संपत नाही…
पण जगणं थांबतं.
एक स्क्रीन… आणि नात्यांचा ब्लॅकआऊट
त्या दिवशी मुलगा स्क्रीनवर होता…
पण आई-बाबा फ्रेमबाहेर होते.
तो क्षण छोटा होता…
पण त्या क्षणाने एक सत्य ओरडून सांगितलं
“तुम्ही आता त्यांच्या आयुष्यात दिसत नाही.”
आतल्या आत जळत राहिलेला प्रश्न
माधवराव रात्री स्वतःलाच विचारत होते
“आपण काय चूक केली…?
घर बांधलं, मुलगा वाढवला…
पण शेवटी आपणच अनाहूत कसे झालो?”
हा प्रश्न उत्तर मागत नव्हता…
तो फक्त स्वतःची किंमत शोधत होता.
दुसऱ्या दिवशी त्यांनी काही वेगळं केलं नाही…
फक्त स्वतःला आठवण करून दिली
“हे घर आपलं आहे…
आणि त्यात आपल्याला परकं वाटायला नको.”
ते ओरडले नाहीत…
रागावले नाहीत…
पण त्यांनी सीमा आखली.
आणि कधी कधी,
सीमा आखणं म्हणजेच स्वतःला वाचवणं असतं.
काही जखमा तलवारीने होत नाहीत…
त्या शब्दांनीही होत नाहीत…
त्या होतात
वागण्यातल्या दुर्लक्षाने.
जिथे प्रेम दिसतं, पण जाणवत नाही…
जिथे आदर शब्दात असतो, पण कृतीत नाही…
तिथे नातं जिवंत असलं तरी
मन आधीच मरलेलं असतं.
ही कथा कोणावर बोट दाखवण्यासाठी नाही…
तर स्वतःकडे पाहण्यासाठी आहे.
आपण कुणाला दुखावतोय का न बोलता?
आपल्या “स्पेस”मध्ये कुणाचं अस्तित्व गुदमरतेय का?
आपल्या सोयीसाठी आपण कुणाचं आयुष्य छोटं करतोय का?
एक ओळ लक्षात ठेवा
घरातल्या शांततेला नेहमी सुख समजू नका…
कधी कधी ती कुणाच्या तुटण्याची शेवटची पायरी असते.
नाती तुटतात तेव्हा आवाज होत नाही…
फक्त एक दिवस कळतं
आपण एकटे उरलोय.
Comments
Post a Comment