जिंकताना हरलेलं नातं
कधी कधी आयुष्यात आपण जिंकतो…
वाद जिंकतो, मुद्दा जिंकतो,
आपलं बरोबर असल्याचं सिद्ध करतो…
पण त्या सगळ्यात एक गोष्ट हळूहळू हरत जाते
आपली माणसं.
“मी बरोबर आहे” इथून सगळं सुरू होतं
प्रत्येक भांडणात, प्रत्येक मतभेदात
आपल्याला एकच गोष्ट महत्त्वाची वाटते
“मी चुकीचा नाही”
“मीच बरोबर आहे”
आणि इथूनच अहंकार जन्म घेतो.
तो सुरुवातीला छोटा असतो…
पण हळूहळू इतका मोठा होतो की
समोरच्याचा आवाज ऐकूच येत नाही.
नातं तुटतं तेव्हा मोठा स्फोट होत नाही…
ते हळूहळू तुटतं.
आधी संवाद कमी होतो
मग उत्तरं छोटी होतात
मग “ठीक आहे” मध्ये सगळं संपतं
आणि एक दिवस कळतं
आता बोलायला काहीच उरलं नाही.
अहंकार तुम्हाला कधीच एकटं येत नाही…
तो येतो तेव्हा सोबत आणतो
अबोला
गैरसमज
आणि शेवटी… अंतर
आणि जाताना काय घेऊन जातो?
आपली हक्काची माणसं
आपलं आपलेपण
आणि नात्यांची उब
एक साधा प्रश्न
ज्यांच्यासोबत आपण इतकं हसलो,
रडलो, आयुष्य शेअर केलं…
त्यांच्यापेक्षा
आपला “मी” पणा खरोखर मोठा आहे का?
थोडं झुकणं म्हणजे हरणं नाही
आपण नेहमी समजतो
पहिलं पाऊल घेतलं म्हणजे आपण हरलो.
पण खरं काय आहे माहिती आहे?
जो नात्यासाठी झुकतो
तो कधीच हरत नाही
तो नातं जिंकतो
शब्दांनी तुटलेलं… शब्दांनीच जोडता येतं
एक मेसेज…
एक फोन…
एक “चल बोलूया…”
इतकं पुरेसं असतं.
कधी कधी समोरच्याला
फक्त एवढंच हवं असतं
“तू अजूनही माझा आहेस.”
वेळ निघून गेल्यावर
माणसं परत येत नाहीत…
आणि
“तेव्हा बोललो असतो तर…”
हा विचार आयुष्यभर सोबत राहतो.
म्हणून
आजच एक पाऊल मागे घ्या…
अहंकार बाजूला ठेवा…
आणि आपल्या माणसांना पुन्हा जवळ करा. ❤️
कारण…
वाद जिंकून काही मिळत नाही,
पण नातं हरवलं तर सगळंच हरवतं.
Comments
Post a Comment