सुख शोधताना आपण नेमकं काय हरवून बसतो?

आजचा माणूस सुखाच्या शोधात आहे.

पण गंमत अशी आहे की, त्याला सुख हवं आहे की सुखी दिसायचं आहे, हेच त्याला समजेनासं झालंय.

एक काळ होता...

दोन खोल्यांच्या घरात आठ माणसं राहायची, पण मनं मोकळी असायची.

आज चार बेडरूमच्या फ्लॅटमध्ये चार माणसं राहतात, पण प्रत्येकजण आपापल्या खोलीत बंद असतो.

सुख वाढलं की एकटेपणा?

हा प्रश्न विचारायची वेळ आली आहे.

पूर्वी नवीन कपडे दिवाळीत मिळायचे.

आज महिन्याला मिळतात.

पण नवीन कपडे घालून आरशात बघताना जी खुशी मिळायची, ती आता ऑनलाइन डिलिव्हरीच्या बॉक्समध्ये का दिसत नाही?

कारण वस्तू वाढल्या...

पण त्यांचं महत्त्व कमी झालं.

आज मुलाकडे महागडा मोबाईल आहे.

पण वडिलांशी बोलायला वेळ नाही.

आईकडे सर्व सुविधा आहेत.

पण मन मोकळं करायला कोणी नाही.

नवरा-बायकोकडे पैसा आहे.

पण एकत्र बसून चहा पिण्याची सवड नाही.

मग सुख नक्की कुठे हरवलं?

कदाचित सुख हरवलं नाही.

आपणच त्याला चुकीच्या ठिकाणी शोधायला लागलो.

आपल्याला वाटलं सुख म्हणजे मोठं घर.

मग घर घेतलं.

नंतर वाटलं मोठी गाडी.

तीही घेतली.

मग वाटलं प्रतिष्ठा.

तीही मिळवली.

पण तरी रात्री झोपताना मनातली पोकळी तशीच राहिली.

कारण सुख वस्तूंमध्ये नसतं.

ते अनुभवांमध्ये असतं.

आजोबांनी सांगितलेली गोष्ट.

आईने वाढलेला गरम भात.

वडिलांनी पाठीवर ठेवलेला विश्वासाचा हात.

मित्रांसोबत मारलेल्या गप्पा.

पावसात भिजलेली संध्याकाळ.

मुलाचं पहिलं "बाबा".

हे सगळं विकत मिळत नाही.

म्हणून त्याची किंमतही कळत नाही.

आपल्या दुःखाचं आणखी एक कारण आहे.

आपण स्वतःच्या आयुष्याकडे कमी आणि दुसऱ्याच्या आयुष्याकडे जास्त बघतो.

त्याच्याकडे काय आहे?

ती कुठे फिरायला गेली?

त्याने कोणती गाडी घेतली?

त्याच्या पोस्टवर किती लाईक्स आले?

या प्रश्नांची उत्तरं शोधताना आपण एक प्रश्न विसरतो 

"मी आनंदी आहे का?"

कारण तुलना ही सुखाची सर्वात मोठी चोर आहे.

ती माणसाला कधीच समाधानी राहू देत नाही.

ज्याच्याकडे काही नाही तो पैशासाठी रडतो.

ज्याच्याकडे पैसा आहे तो शांततेसाठी रडतो.

ज्याच्याकडे शांतता आहे तो प्रसिद्धीसाठी रडतो.

आणि ज्याच्याकडे प्रसिद्धी आहे तो एकटेपणामुळे रडतो.

म्हणून सुख हा कोणताही अंतिम टप्पा नाही.

ती जगण्याची पद्धत आहे.

सुख म्हणजे सर्व काही मिळणं नाही.

सुख म्हणजे जे आहे त्याची किंमत समजणं.

कारण...

कधी कधी रुग्णालयाच्या आयसीयूबाहेर उभं राहिल्यावर कळतं की श्वास घेणं हेही सुख आहे.

वृद्धाश्रमात गेल्यावर कळतं की घरी वाट बघणारं माणूस असणं हेही सुख आहे.

आणि स्मशानभूमीत गेल्यावर कळतं की आजचा दिवस जगता येणं हेच सर्वात मोठं सुख आहे.

म्हणून सुखाचा शोध घेण्यापेक्षा...

आज जे आहे त्यात सुख शोधायला शिका.

कारण अनेकजण ज्या गोष्टीसाठी देवाकडे प्रार्थना करत आहेत...

ती गोष्ट आज तुमच्याकडे आधीपासून आहे.