सध्याची पिढी खूप अँडव्हान्स झाली आहे... की आपणच काही प्रश्न विचारणं सोडून दिलं आहे?

हल्ली अनेक घरांमध्ये एक दृश्य सामान्य झालं आहे.

मुलगी आईला सांगते, "आई, माझा बॉयफ्रेंड आहे."

आई शांत असते.

काही दिवसांनी तीच मुलगी सांगते, "आमचं ब्रेकअप झालं."

आई पुन्हा शांत असते.

काही घरांमध्ये तर मुलांच्या रिलेशनशिप, डेटिंग, एकत्र फिरणं, रात्री उशिरापर्यंत फोनवर बोलणं, अगदी शारीरिक संबंधांपर्यंतच्या गोष्टीही पालकांना माहिती असतात.

आणि मग जुन्या पिढीतील अनेक लोकांच्या मनात प्रश्न उभा राहतो

हे नेमकं चाललंय काय?

आपण इतके पुढारलो आहोत की आता कोणतीही गोष्ट चुकीची वाटेनाशी झाली आहे?

की आपण योग्य-अयोग्य यातील सीमारेषाच पुसून टाकली आहे?

खरं सांगायचं तर समस्या फक्त प्रेमसंबंधांची नाही.

प्रेम तर प्रत्येक काळात होतं.

आपल्या आजी-आजोबांच्या काळातही होतं. आई-वडिलांच्या काळातही होतं. आजही होतं.

फरक एवढाच आहे की पूर्वी भावना मनात ठेवल्या जायच्या. आज त्या सोशल मीडियावर पोस्ट केल्या जातात.

पूर्वी प्रेमात संयम होता. आज प्रेमात घाई जास्त दिसते.

पूर्वी नातं जपण्याचा प्रयत्न व्हायचा. आज नातं बदलण्याचा पर्याय पटकन स्वीकारला जातो.

ही संपूर्ण पिढी चुकीची आहे असं म्हणणं अन्यायकारक ठरेल.

पण एक गोष्ट मात्र नक्की आहे

आज स्वातंत्र्य खूप वाढलं आहे. पण स्वातंत्र्यासोबत येणारी जबाबदारी तितक्या वेगाने वाढलेली दिसत नाही.

आजचा तरुण जगभरातील माहिती काही सेकंदात मिळवतो.

पण स्वतःच्या निर्णयांचे परिणाम समजून घेण्यासाठी मात्र अनेकदा थांबत नाही.

आपण मुलांना चांगल्या कॉलेजमध्ये पाठवतो.

इंग्रजी शिकवतो.

मोठे मोबाईल देतो.

परदेशात पाठवतो.

पण किती घरांमध्ये प्रेम, विश्वास, नाती, जबाबदारी, चारित्र्य, आत्मसन्मान आणि जीवनमूल्यांवर गंभीर चर्चा होते?

आज अनेक पालक मुलांच्या प्रत्येक इच्छेला "हो" म्हणतात.

कारण त्यांना वाटतं

"आपल्या मुलाने आपल्यापासून काही लपवू नये."

हे बरोबर आहे.

पण त्याच वेळी एक प्रश्न विचारायला हवा

फक्त मैत्रीपूर्ण पालक होणं पुरेसं आहे का?

की कधी कधी मार्गदर्शक आणि शिस्त लावणारे पालक होणंही गरजेचं आहे?

कारण मुलांना फक्त स्वातंत्र्य नको असतं.

त्यांना दिशा हवी असते.

समजा एखाद्या मुलीला किंवा मुलाला प्रेम झालं.

यात काही चुकीचं नाही.

पण त्यांना हे समजावून सांगणं गरजेचं आहे की

प्रेम म्हणजे केवळ आकर्षण नाही.

प्रेम म्हणजे केवळ दिवसभर चॅटिंग नाही.

प्रेम म्हणजे केवळ फोटो काढून स्टेटस ठेवणं नाही.

प्रेम म्हणजे जबाबदारी.

प्रेम म्हणजे विश्वास.

प्रेम म्हणजे समोरच्या व्यक्तीच्या आयुष्याचा आदर.

आज अनेक नाती काही महिन्यांत तयार होतात आणि काही महिन्यांत संपतात.

यामध्ये सर्वात जास्त नुकसान कोणाचं होतं?

मनाचं.

विश्वासाचं.

भावनांचं.

आणि कधी कधी संपूर्ण आयुष्याचं.

दुर्दैवाने आज काही तरुण-तरुणी प्रेमाला अनुभव समजू लागले आहेत.

"जुळलं तर ठीक. नाही जुळलं तर पुढे जाऊ."

हे ऐकायला आधुनिक वाटतं.

पण प्रत्येक तुटलेलं नातं मनावर एक ओरखडा सोडून जातं.

प्रत्येक फसवणूक विश्वास कमी करते.

प्रत्येक चुकीचा निर्णय आत्मविश्वास हादरवतो.

म्हणूनच प्रश्न प्रेमाचा नाही.

प्रश्न मूल्यांचा आहे.

आज अनेक पालक मुलांना डॉक्टर, इंजिनियर, अधिकारी बनवण्यासाठी खूप मेहनत घेतात.

पण किती पालक मुलांना चांगला माणूस बनवण्यासाठी वेळ देतात?

शिक्षण नोकरी देऊ शकतं.

पैसा सुविधा देऊ शकतो.

पण विवेक, संयम आणि चारित्र्य फक्त संस्कार देऊ शकतात.

आजची पिढी खूप हुशार आहे.

खूप आत्मविश्वासू आहे.

खूप महत्त्वाकांक्षी आहे.

पण त्याच वेळी ती प्रचंड मानसिक तणावातही जगते.

कारण स्वातंत्र्य वाढलं आहे.

पर्याय वाढले आहेत.

पण स्थैर्य कमी झालं आहे.

आज लोकांना सर्वकाही हवं आहे.

पण त्यासाठी त्याग करायची तयारी कमी होत चालली आहे.

नातं हवं आहे.

पण जबाबदारी नको.

स्वातंत्र्य हवं आहे.

पण परिणाम नकोत.

प्रेम हवं आहे.

पण संयम नको.

आणि इथूनच संघर्ष सुरू होतो.

समाज बदलणार.

काळ बदलणार.

तंत्रज्ञान बदलणार.

हे थांबवता येणार नाही.

पण एक गोष्ट मात्र प्रत्येक पिढीने लक्षात ठेवायला हवी

स्वातंत्र्य जितकं मोठं, तितकी जबाबदारी मोठी.

आणि शिक्षण जितकं मोठं, तितकी मूल्यांची गरज अधिक.

कारण आधुनिकता माणसाला यशस्वी बनवू शकते.

पण संस्कारच माणसाला योग्य मार्गावर ठेवू शकतात.

आजची खरी गरज मुलांवर बंदी घालण्याची नाही.

तर त्यांना योग्य-अयोग्य ओळखण्याची ताकद देण्याची आहे.

कारण शेवटी आयुष्य मोबाईलच्या स्क्रीनवर जगलं जात नाही.

ते निर्णयांच्या परिणामांमध्ये जगलं जातं.

आणि प्रत्येक पिढीचं खरं यश हे तिच्या स्वातंत्र्यात नसतं

तर त्या स्वातंत्र्याचा ती किती जबाबदारीने वापर करते यात असतं.