पुरुषांचं कुठं माहेर नसतं...

"थकलोय..." हे दोन शब्द अनेक पुरुषांच्या मनात दररोज येतात, पण ओठांवर क्वचितच येतात.

कारण लहानपणापासून त्याला एकच गोष्ट शिकवली जाते

"पुरुष रडत नाहीत."

आणि इथूनच त्याच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा संघर्ष सुरू होतो.

मुलगी दुःखी असेल तर तिच्यासाठी माहेर असतं. आई-वडील असतात. भावंडं असतात. तिला आधार देणारी अनेक माणसं असतात.

पण पुरुष?

तो दुःखी असला, तुटलेला असला, हरलेला असला तरी त्याच्याकडून मजबूत राहण्याची अपेक्षा केली जाते.

कारण तो पुरुष आहे.

त्याला लहानपणी सांगितलं जातं— "मोठा हो, जबाबदार हो."

मोठा झाल्यावर सांगितलं जातं— "घर सांभाळ."

लग्नानंतर सांगितलं जातं— "बायको-मुलांची काळजी घे."

आई-वडील वृद्ध झाले की सांगितलं जातं— "आता सगळं तुझ्या खांद्यावर आहे."

आणि या सगळ्यात एक प्रश्न कोणीच विचारत नाही

"तू कसा आहेस?"

पुरुषाच्या आयुष्यात अशी एखादी जागा फार कमी असते जिथे तो पूर्णपणे निश्चिंत होऊ शकतो.

जिथे त्याला कमवण्याची गरज नाही.

सिद्ध करण्याची गरज नाही.

कोणाचं संरक्षण करण्याची गरज नाही.

फक्त स्वतः असण्याची मुभा आहे.

कारण समाजाने पुरुषाला माणूस म्हणून कमी आणि जबाबदारीचं यंत्र म्हणून जास्त पाहिलं.

त्याच्या डोळ्यात पाणी आलं तर त्याला कमकुवत म्हटलं जातं.

त्याने भीती व्यक्त केली तर त्याच्या धैर्यावर प्रश्नचिन्ह उभं राहतं.

त्याने थकलोय म्हटलं तर त्याच्या क्षमतेवर शंका घेतली जाते.

म्हणून अनेक पुरुष गप्प राहायला शिकतात.

मनातलं मनात ठेवायला शिकतात.

रात्री उशिरा सगळे झोपल्यानंतर छताकडे पाहत स्वतःशीच बोलायला शिकतात.

कर्जाचं टेन्शन... मुलांच्या भविष्याची चिंता... आई-वडिलांच्या तब्येतीची काळजी... नोकरीची असुरक्षितता... स्वतःच्या अपूर्ण स्वप्नांचं दुःख...

हे सगळं तो एकटाच पेलत असतो.

बाहेरून हसत असतो.

आतून मात्र अनेकदा तुटत असतो.

दुर्दैवाची गोष्ट म्हणजे समाज पुरुषांच्या वेदना पाहत नाही.

कारण पुरुषांच्या जखमा अनेकदा दिसत नाहीत.

त्या मनावर असतात.

आणि मनाच्या जखमांना प्लास्टर नसतं.

हो, प्रत्येक पुरुषाचं आयुष्य दुःखाने भरलेलं असतं असं नाही.

त्यालाही प्रेम मिळतं.

आधार मिळतो.

कुटुंब मिळतं.

पण अनेकदा त्याच्याकडून आधार घेणारी माणसं खूप असतात, आधार देणारी कमी.

म्हणूनच काही पुरुष वयाच्या चाळिशीत किंवा पन्नाशीत अचानक शांत होतात.

कारण ते थकलेले असतात.

शरीराने नाही.

मनाने.

त्यांना फक्त एवढंच हवं असतं

कोणीतरी एकदा विचारावं, "खरंच सांग, तू ठीक आहेस ना?"

कोणीतरी त्यांचंही ऐकून घ्यावं.

कोणीतरी त्यांच्या खांद्यावर हात ठेवून सांगावं, "सगळ्या लढाया तुला एकट्याने लढायच्या नाहीत."

पुरुषांचं कुठं माहेर नसतं, हे कदाचित पूर्णपणे खरं नसेल.

पण एक सत्य नक्की आहे

प्रत्येक पुरुषाच्या आयुष्यात अशी एक जागा, अशी एक व्यक्ती, असं एक नातं असायला हवं जिथे तो मुखवटा काढून ठेवू शकेल.

जिथे त्याला मजबूत दिसण्याची गरज नसेल.

जिथे तो फक्त माणूस असू शकेल.

कारण पुरुषही रडतात.

पुरुषही तुटतात.

पुरुषांनाही आधाराची गरज असते.

फरक एवढाच असतो की ते अनेकदा ते सांगत नाहीत.

आणि जग त्यांना विचारत नाही.