"सगळं समजूनही काही वेळा न समजल्यासारखं वागावं लागतं..."
वयाच्या एका टप्प्यानंतर माणूस बदलत नाही... तो फक्त शांत होतो.
लोकांना वाटतं, तो आता काहीच बोलत नाही... त्याला काहीच कळत नाही... तो भोळा आहे...
पण खरं तर त्याला आधीपेक्षा जास्त कळत असतं.
फरक एवढाच असतो की, पूर्वी तो प्रत्येक गोष्टीला उत्तर द्यायचा... आता तो प्रत्येक गोष्ट समजूनही गप्प राहतो.
कारण अनुभवाने त्याला शिकवलेलं असतं की, प्रत्येक सत्याचा उच्चार करणे म्हणजे शहाणपण नसतं.
काही सत्यं नात्यांपेक्षा मोठी नसतात.
आयुष्यात अनेकदा अशी वेळ येते, जेव्हा समोरच्याचा खरा चेहरा आपल्याला दिसतो.
कोणी आपला उपयोग करत आहे हे कळतं.
कोणी फक्त स्वार्थासाठी जवळ येतंय हे समजतं.
कोणी आपल्यासमोर गोड बोलतंय आणि मागे आपली थट्टा करतंय हेही जाणवतं.
पण तरीही आपण शांत राहतो.
कारण प्रत्येक मुखवटा फाडून टाकण्यात काही अर्थ नसतो.
काही माणसं वेळ आल्यावर स्वतःच उघडी पडतात.
आणि काही नाती वाचवण्यासाठी काही गोष्टी दुर्लक्षित कराव्या लागतात.
घरातल्या आईला अनेक गोष्टी माहिती असतात.
कोणत्या मुलाचं मन दुखावलं आहे... कोणती सून मन मारून जगतेय... कोणता मुलगा आर्थिक अडचणीत आहे...
तिला सगळं दिसत असतं.
पण ती प्रत्येक वेळी बोलत नाही.
कारण तिला माहित असतं, काही गोष्टी वेळच सोडवू शकते.
वडिलांनाही कळत असतं, मुलगा आता दूर जातोय... पूर्वीसारखा बोलत नाही...
पण तेही शांत राहतात.
कारण प्रेमाला कधी कधी शब्दांची गरज नसते.
पतीला कळत असतं, पत्नीच्या चेहऱ्यावरचं हसू पूर्ण खरं नाही.
पत्नीला कळत असतं, पती रात्री उशिरापर्यंत जागा का असतो.
दोघांनाही एकमेकांच्या मनातलं समजत असतं.
पण प्रत्येक वेदनेला प्रश्न विचारला तर माणूस अजून तुटतो.
म्हणून काही गोष्टी न विचारलेल्याच बऱ्या असतात.
आजकाल लोक स्पष्ट बोलण्याला प्रामाणिकपणा समजतात.
पण प्रत्येक गोष्ट तोंडावर बोलणं म्हणजे प्रामाणिकपणा नसतो.
काही वेळा ते अहंकार असतं.
"मी खरं बोलतो."
हे वाक्य अनेकदा लोक दुसऱ्यांना दुखावण्यासाठी वापरतात.
खरं बोलणं आणि योग्य वेळी बोलणं यामध्ये खूप फरक असतो.
डॉक्टरही प्रत्येक गोष्ट एका क्षणात सांगत नाही.
तो रुग्णाची मानसिक तयारी पाहतो.
कारण सत्य जितकं महत्त्वाचं असतं, तितकंच ते कसं सांगितलं जातं हेही महत्त्वाचं असतं.
काही लोक आयुष्यभर नाती टिकवतात.
त्यांचं गुपित काय असतं माहीत आहे?
ते प्रत्येक चूक पकडून बसत नाहीत.
प्रत्येक शब्दाचा अर्थ काढत नाहीत.
प्रत्येक गोष्टीचा हिशोब ठेवत नाहीत.
ते काही गोष्टी सोडून देतात.
माफ करतात.
दुर्लक्ष करतात.
आणि पुढे चालत राहतात.
कारण त्यांना माहित असतं, परिपूर्ण माणूस अस्तित्वात नाही.
ज्याला आपण आज दोष देतो, उद्या कदाचित आपणही तशीच चूक करू शकतो.
जगात सर्वात कठीण गोष्ट कोणती असेल तर ती म्हणजे...
सगळं समजूनही शांत राहणं.
कारण त्यासाठी संयम लागतो.
स्वतःवर नियंत्रण लागते.
आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, अहंकार बाजूला ठेवावा लागतो.
कधी कधी आपल्याला माहित असतं की, समोरची व्यक्ती खोटं बोलतेय.
तरी आपण तिचं बोलणं ऐकतो.
कारण आपल्याला तिचं खोटं नाही, तर तिची परिस्थिती समजलेली असते.
कधी कधी आपल्याला माहित असतं की, आपली किंमत कमी केली जातेय.
तरी आपण शांत राहतो.
कारण प्रत्येक ठिकाणी स्वतःला सिद्ध करण्याची गरज नसते.
वेळ ही सर्वात मोठी साक्षीदार असते.
काळ सर्वांचे मुखवटे उतरवतो.
आणि म्हणूनच, अनुभवी माणसं कमी बोलतात.
त्यांच्या डोळ्यांत शब्दांपेक्षा जास्त अनुभव असतो.
त्यांच्या शांततेत वादळं लपलेली असतात.
त्यांच्या हसण्यात अनेक दुःखं दडलेली असतात.
आणि त्यांच्या मौनात अनेक न बोललेली सत्यं असतात.
शेवटी आयुष्य एक गोष्ट शिकवतं...
प्रत्येक गोष्ट जिंकणं महत्त्वाचं नसतं.
प्रत्येक वाद जिंकूनही माणूस हरू शकतो.
आणि काही वेळा स्वतःला हरवूनही नातं जिंकता येतं.
म्हणूनच जगात सगळं समजूनही, काही वेळा न समजल्यासारखं वागावं लागतं.
कारण प्रत्येक सत्य बोललं तर वाद वाढतात...
पण काही सत्यं शांतपणे गिळली, तर अनेक नाती वाचतात.
आणि शेवटी... नाती जपणारा माणूसच आयुष्यात खरा श्रीमंत ठरतो.
Comments
Post a Comment