आपण इतके असमाधानी का झालो आहोत?
पूर्वी माणसांकडे साधनं कमी होती, पण समाधान जास्त होतं.
आज साधनं खूप आहेत... पण समाधान हरवलं आहे.
मोठी घरं आली... पण घरातली माणसं दूर गेली.
मोबाईल आले... पण संवाद हरवला.
पैसा वाढला... पण मनाची श्रीमंती कमी झाली.
आणि सगळ्यात मोठी गोष्ट म्हणजे...
आपण स्वतःला हरवून बसलो.
आज प्रत्येक जण काही ना काही शोधत आहे.
कोणी पैशाच्या मागे धावत आहे. कोणी प्रसिद्धीच्या. कोणी स्टेटसच्या. कोणी परिपूर्ण आयुष्याच्या.
पण या धावपळीत एक प्रश्न विचारायलाच विसरलो...
"मला खरंच काय हवं आहे?"
कारण अनेकदा आपण स्वतःची स्वप्नं जगत नसतो.
आपण समाजाने ठरवलेली स्वप्नं जगत असतो.
शेजाऱ्याने घर घेतलं म्हणून घर.
मित्राने गाडी घेतली म्हणून गाडी.
इतरांचं आयुष्य पाहून स्वतःच्या आयुष्याचा निर्णय घेण्याची सवय लागली आहे.
सोशल मीडियाने ही समस्या आणखी वाढवली.
कोणीतरी परदेशात फिरताना दिसतो.
कोणीतरी नवीन गाडी घेतलेली दिसते.
कोणीतरी आलिशान घरात राहतो.
कोणाचं प्रेम परिपूर्ण दिसतं.
कोणाचं करिअर यशस्वी दिसतं.
आणि नकळत आपण स्वतःची तुलना सुरू करतो.
मग आपल्याकडे असलेल्या गोष्टींचं महत्त्व कमी होत जातं.
जे मिळालेलं आहे त्याचा आनंद घेण्याऐवजी...
जे मिळालेलं नाही त्याचं दुःख वाढत जातं.
खरं तर असमाधानाची सुरुवात अभावातून होत नाही.
ती तुलनेतून होते.
एक शेतकरी दोन वेळचं जेवण खाऊन समाधानी झोपतो.
आणि करोडपती रात्री झोपेच्या गोळ्या घेतो.
कारण सुखाचा आणि पैशाचा संबंध असतोच असं नाही.
सुखाचा संबंध मनाशी असतो.
आज माणूस बाहेरून खूप जोडला गेलाय.
पण आतून खूप एकटा झालाय.
त्याच्याकडे हजारो फॉलोअर्स आहेत.
पण मन मोकळं करायला एक माणूस नाही.
त्याच्याकडे महागडा फोन आहे.
पण प्रेमाने विचारणारं कुणी नाही...
"तू खरंच ठीक आहेस ना?"
आणि इथेच एकटेपणा जन्म घेतो.
आयुष्याची गंमत अशी आहे की...
ज्यावेळी आपण एखादी गोष्ट मिळवण्यासाठी धडपडत असतो, तेव्हा वाटतं ती मिळाली की आपण आनंदी होऊ.
मग ती मिळते.
काही दिवस आनंद होतो.
आणि पुन्हा नवीन धावपळ सुरू होते.
कारण समस्या वस्तूंमध्ये नसते.
ती मनाच्या भुकेत असते.
माणसाला समाधान शिकवलं जात नाही.
त्याला फक्त मिळवत राहायला शिकवलं जातं.
पण मिळवणं आणि जगणं यात फरक असतो.
आज अनेक लोक आयुष्यभर कमावतात...
पण जगायला विसरतात.
मुलं मोठी होतात.
आई-वडील म्हातारे होतात.
मित्र दूर जातात.
नाती विरळ होतात.
आणि एक दिवस अचानक लक्षात येतं...
ज्यासाठी एवढं धावलो, त्यातलं बरंच काही खरंतर आवश्यकच नव्हतं.
म्हणून कधी कधी थांबायला हवं.
स्वतःशी बोलायला हवं.
स्वतःला विचारायला हवं...
मी खरोखर आनंदी आहे का?
मी जे करतोय ते माझ्यासाठी करतोय की लोकांसाठी?
मी जे गमावलं त्याचं दुःख करतोय, की जे मिळालं त्याबद्दल कृतज्ञ आहे?
कारण समाधान बाहेर कुठेच मिळत नाही.
ते पदात नसतं.
ते पैशात नसतं.
ते प्रसिद्धीत नसतं.
ते इतरांच्या कौतुकातही नसतं.
ते असतं स्वतःशी केलेल्या शांत मैत्रीत.
ज्या दिवशी माणूस स्वतःला स्वीकारतो...
ज्या दिवशी तो तुलना करणं थांबवतो...
ज्या दिवशी तो "माझ्याकडे काय नाही" यापेक्षा "माझ्याकडे काय आहे" हे पाहू लागतो...
त्या दिवशी त्याला समजतं की सुख शोधायची गोष्ट नव्हतीच.
ते तर कायम त्याच्या आतच होतं.
फक्त तो चुकीच्या दिशेने शोधत होता.
Comments
Post a Comment