"आईने काहीच शिकवलं नाही का?" एका वाक्याने किती आयुष्यं जखमी होतात...
"तुझ्या आईने तुला काही शिकवलं नाही का?"
हे वाक्य अनेक घरांमध्ये इतकं सहज बोललं जातं की बोलणाऱ्यालाही त्याची तीव्रता कळत नाही.
पण ज्या मुलीला ते ऐकावं लागतं, तिच्यासाठी ते फक्त एक वाक्य नसतं...
तो तिच्या आईच्या संस्कारांवर प्रश्न असतो. तिच्या माहेरच्या सन्मानावर प्रश्न असतो. आणि तिच्या अस्तित्वावरही प्रश्न असतो.
लग्नानंतर एका मुलीच्या आयुष्यात किती बदल होतात, याचा विचार फार कमी लोक करतात.
मुलगा लग्नानंतरही त्याच घरात राहतो. त्याची खोली तीच असते. त्याचे मित्र तेच असतात. त्याचे आई-वडील तेच असतात. त्याचा परिसर तोच असतो.
पण मुलीचं सगळंच बदलतं.
घर बदलतं. लोक बदलतात. नाती बदलतात. नियम बदलतात. आणि अनेकदा स्वतःला जगण्याची पद्धतही बदलावी लागते.
तरीही तिच्याकडून अपेक्षा असते की ती पहिल्याच दिवसापासून सगळं परफेक्ट करेल.
तिने स्वयंपाक उत्तम यायला हवा.
घरातील प्रत्येकाची आवड माहिती असायला हवी.
नवीन नाती लगेच समजायला हवीत.
सगळ्यांच्या मनाप्रमाणे वागता यायला हवं.
आणि चुकली तर?
पहिलं वाक्य तयार असतं...
"आईने काहीच शिकवलं नाही का?"
मजेशीर गोष्ट म्हणजे मुलगा जर बँकेचं काम विसरला, घरातील एखादी जबाबदारी पाळली नाही किंवा स्वतःच्या वस्तूही नीट ठेवू शकला नाही, तर कोणी म्हणत नाही...
"तुझ्या आईने काही शिकवलं नाही का?"
कारण समाजाने अजूनही चुका करण्याचा अधिकार मुलांना दिला आहे.
पण मुलींना नाही.
एका मुलीने चपाती जरा जाड केली तर तिच्या संस्कारांवर चर्चा सुरू होते.
पण एखादा मुलगा तीस वर्षांचा होऊनही स्वतःचा चहा बनवू शकत नसेल, तर त्याला "राजा बेटा" म्हणत माफ केलं जातं.
हीच खरी विसंगती आहे.
अनेक सासवा म्हणतात...
"आम्ही पण खूप सहन केलंय."
पण मग प्रश्न पडतो...
तुम्ही सहन केलं म्हणून पुढच्या पिढीनेही सहन करावं का?
ज्या जखमा तुम्हाला मिळाल्या, त्या पुढे देणं हा न्याय आहे का?
की त्या तिथेच थांबवणं हा खरा मोठेपणा आहे?
घरात नवीन आलेली मुलगी चुका करणारच.
कारण ती रोबोट नाही.
ती माणूस आहे.
ती शिकेल.
ती जुळवून घेईल.
ती समजून घेईल.
पण त्यासाठी तिला टोमण्यांची नाही...
विश्वासाची गरज असते.
आपुलकीची गरज असते.
कोणी तरी तिच्या पाठीवर हात ठेवून म्हणण्याची गरज असते...
"घाबरू नकोस. चुकलीस तरी चालेल. आपण सगळे शिकतच मोठे झालो आहोत."
एखाद्या घरात सून आली की सगळ्यांची परीक्षा असते.
फक्त सुनेची नाही.
सासूचीही असते.
सासऱ्यांचीही असते.
नवऱ्याचीही असते.
कारण नातं जुळवणं ही एकतर्फी जबाबदारी नसते.
आज अनेक घरं मोठी आहेत.
फ्लॅट मोठे आहेत.
बंगल्यांची संख्या वाढली आहे.
पण मनं लहान झाली आहेत.
म्हणूनच एकाच घरात राहूनही माणसं दूर जात आहेत.
काही सुना वेगळं राहायला जातात तेव्हा लगेच म्हटलं जातं...
"आजकालच्या मुलींना संसार करायचा नसतो."
पण कोणी हा प्रश्न विचारत नाही...
"तिला तिथे राहण्यासारखं वातावरण दिलं होतं का?"
कारण प्रत्येक वेगळ्या झालेल्या घरामागे फक्त एका व्यक्तीची चूक नसते.
अनेक न बोललेले शब्द असतात.
अनेक अपमान असतात.
अनेक दुर्लक्षित अश्रू असतात.
आणि अनेक वेळा तेच एक वाक्य असतं...
"आईने काहीच शिकवलं नाही का?"
खरं तर प्रत्येक आई आपल्या मुलीला खूप काही शिकवते.
स्वतःपेक्षा इतरांचा विचार करायला शिकवते.
घर जपायला शिकवते.
नाती टिकवायला शिकवते.
सहन करायला शिकवते.
स्वतः रडूनही इतरांना हसवायला शिकवते.
पण एक गोष्ट अनेक आई शिकवत नाहीत...
स्वतःचा अपमान सहन करायला.
कारण स्वाभिमान हरवून मिळालेला संसार कधीच सुखाचा नसतो.
म्हणून पुढच्या वेळी घरात नवीन सून आली तर तिला हे विचारू नका...
"आईने काहीच शिकवलं नाही का?"
त्याऐवजी एकदा प्रेमाने विचारा...
"बाळ, तुला काही मदत हवी आहे का?"
कदाचित त्या एका वाक्याने दोन कुटुंबं जोडली जातील.
आणि एका मुलीच्या मनात सासर हे फक्त घर न राहता... खरंच तिचं स्वतःचं घर बनेल.
Comments
Post a Comment