"संसार तुटतो तो भांडणांमुळे नाही... तर न बोललेल्या गोष्टींमुळे"
लोकांना वाटतं संसार मोठ्या कारणांनी तुटतात.
अफेअर... पैसे... मारहाण... व्यसन...
पण वास्तव थोडं वेगळं आहे.
बहुतेक संसार एका मोठ्या कारणाने तुटत नाहीत.
ते रोज थोडे थोडे तुटत असतात.
एका न बोललेल्या वाक्याने.
एका दाबून ठेवलेल्या अश्रूने.
एका लपवलेल्या व्यवहाराने.
एका अपमानाने ज्याबद्दल कधी चर्चा झाली नाही.
आणि एका अशा शांततेने जी हळूहळू दोन माणसांमध्ये भिंत बनून उभी राहते.
सुरुवातीला दोघे खूप बोलतात.
कुठे जातोय... काय करतोय... काय वाटतंय... काय स्वप्नं आहेत...
सगळं शेअर होतं.
मग हळूहळू संसार सुरू होतो.
जबाबदाऱ्या वाढतात.
मुलं येतात.
कर्ज येतं.
करिअरचा ताण येतो.
आई-वडिलांच्या अपेक्षा येतात.
आणि नकळत संवाद कमी होऊ लागतो.
घरात बोलणं सुरू असतं...
"भाजी आणली का?"
"बिल भरलंस का?"
"मुलाला क्लासला सोड."
"उद्या कुठे जायचं आहे."
पण मनाबद्दल बोलणं बंद होतं.
आणि हीच खरी सुरुवात असते.
एक नवरा ऑफिसमध्ये ताणाखाली असतो.
त्याला भीती वाटत असते.
नोकरी टिकेल की नाही याची चिंता असते.
पण तो घरी सांगत नाही.
कारण त्याला वाटतं...
"उगाच ती काळजी करेल."
एक पत्नी आतून खचलेली असते.
तिला एकटेपणा जाणवत असतो.
तिला स्वतःची किंमत कमी झाल्यासारखी वाटत असते.
पण तीही सांगत नाही.
कारण तिला वाटतं...
"त्याला आधीच खूप ताण आहे."
दोघेही एकमेकांना वाचवण्याचा प्रयत्न करत असतात.
पण नकळत एकमेकांपासून दूर जात असतात.
अनेकदा प्रश्न खोटेपणाचा नसतो.
प्रश्न असतो न सांगण्याचा.
कारण खोटं उघड झाल्यावर माणूस एवढा दुखावत नाही.
तो दुखावतो त्या विचाराने...
"माझ्यावर इतकाही विश्वास नव्हता का?"
"तू मला सांगू शकला नाहीस?"
"मी तुझी माणूस नव्हते का?"
ही वेदना खूप खोल असते.
आज अनेक घरांमध्ये नवरा-बायको एकाच बेडवर झोपतात.
एकाच गाडीत फिरतात.
एकाच मुलांना वाढवतात.
पण मनाने खूप दूर गेलेले असतात.
कारण संवाद हरवलेला असतो.
मोबाईलमध्ये तासन्तास बोलणारी माणसं घरात मात्र दोन मिनिटं मन मोकळं करू शकत नाहीत.
सोशल मीडियावर प्रेमाच्या पोस्ट टाकणारी माणसं प्रत्यक्षात महिनोन्महिने एकमेकांच्या भावना ऐकत नाहीत.
बाहेरचं जग त्यांना "परफेक्ट कपल" म्हणतं.
पण घरात दोघेही आतून रिकामे झालेले असतात.
खरं तर प्रत्येक संसाराला प्रेमापेक्षा जास्त गरज असते विश्वासाची.
आणि विश्वासाला गरज असते संवादाची.
कारण प्रेम असलं तरी गैरसमज वाढू शकतात.
आकर्षण असलं तरी दुरावा निर्माण होऊ शकतो.
पण संवाद असेल तर अनेक संकटं टाळता येतात.
एखादी आर्थिक चूक झाली असेल...
सांगा.
एखादा निर्णय चुकीचा घेतला असेल...
सांगा.
मनात राग असेल...
सांगा.
दुःख असेल...
सांगा.
भीती वाटत असेल...
तीसुद्धा सांगा.
कारण संसारात सर्वात धोकादायक गोष्ट चूक नसते.
तर ती चूक लपवणं असतं.
आज अनेक जोडपी न्यायाधीश शोधतात.
समुपदेशक शोधतात.
नातेवाईकांचा सल्ला घेतात.
पण स्वतः एकमेकांशी बोलत नाहीत.
ज्या समस्येचं उत्तर घरात मिळू शकतं, त्यासाठी बाहेर उपाय शोधले जातात.
आणि मग प्रश्न आणखी गुंतत जातो.
खरं तर संसार टिकवण्यासाठी मोठमोठ्या गोष्टींची गरज नसते.
दररोज दहा मिनिटांचा प्रामाणिक संवाद पुरेसा असतो.
"तुझा दिवस कसा गेला?"
"तू ठीक आहेस ना?"
"तुला काही त्रास आहे का?"
"मी काही चुकतोय का?"
ही चार वाक्यं अनेक घरं वाचवू शकतात.
कारण माणसाला उपायांपेक्षा आधी समजून घेणारी व्यक्ती हवी असते.
शेवटी संसार हा दोन परिपूर्ण माणसांचा प्रवास नसतो.
तो दोन अपूर्ण माणसांनी एकमेकांना समजून घेत केलेला प्रवास असतो.
जिथे चुका होतात.
गैरसमज होतात.
वाद होतात.
पण तरीही हात सोडला जात नाही.
कारण तिथे एक गोष्ट जिवंत असते...
संवाद.
आणि ज्या घरात संवाद जिवंत असतो, तिथे नातं कधीच पूर्णपणे मरत नाही.
म्हणून घर वाचवायचं असेल तर प्रेम करा...
पण त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे, एकमेकांशी बोलत राहा.
कारण संसार भांडणांमुळे कमी तुटतात...
आणि शांततेमुळे जास्त.
Comments
Post a Comment