"चांगली बायको" शोधण्यापूर्वी... "चांगला संसार" म्हणजे काय, हे समजून घ्या...
लग्नाच्या बाजारात आजही एक प्रश्न वारंवार विचारला जातो...
"मुलगी कशी आहे?"
"संसार करणारी आहे ना?"
"सासरच्यांना सांभाळेल ना?"
पण...
फार कमी वेळा कोणी विचारतं...
"हा मुलगा तिच्या आयुष्याचा आदर करेल का?"
"तो तिच्या स्वप्नांचा सन्मान करेल का?"
"या दोघांना एकमेकांसोबत सुरक्षित वाटेल का?"
कारण...
आपण अजूनही "चांगली बायको" शोधण्यात व्यस्त आहोत...
**"चांगलं नातं" घडवण्यात नाही.
समाजाने पत्नीसाठी अनेक मापदंड ठरवले.
ती समजूतदार हवी.
संयमी हवी.
घर सांभाळणार हवी.
आई-वडिलांची सेवा करणारी हवी.
मुलांची काळजी घेणारी हवी.
नवऱ्याला साथ देणारी हवी.
हे सगळं योग्य आहे.
पण...
एक प्रश्न विचारूया...
तिला हे सगळं करण्याची ताकद कोण देणार?
प्रेम?
आदर?
की...
फक्त अपेक्षा?
खरी पत्नी ती नसते...
जी आयुष्यभर गप्प बसते.
खरी पत्नी ती असते...
जी चुकीच्या गोष्टीला चुकीचं म्हणण्याचं धैर्य ठेवते...
आणि योग्य गोष्टीसाठी नवऱ्याच्या खांद्याला खांदा लावून उभी राहते.
कारण...
होकार देणं म्हणजे साथ नव्हे.
सत्य सांगणं हीच खरी साथ असते.
काही स्त्रिया...
सकाळी सर्वात आधी उठतात.
सगळ्यांसाठी चहा बनवतात.
मुलांना तयार करतात.
नोकरीला जातात.
परत येऊन स्वयंपाक करतात.
रात्री सगळे झोपल्यानंतरच स्वतः बसतात.
दिवसभर त्यांनी किती वेळा "धन्यवाद" ऐकलं असेल?
कदाचित...
एकदाही नाही.
त्याचप्रमाणे...
अनेक पुरुष...
संपूर्ण दिवस बाहेर झगडतात.
ऑफिसचा ताण...
कर्ज...
EMI...
आई-वडिलांची जबाबदारी...
मुलांचं भविष्य...
हे सगळं मनात ठेवून जगतात.
पण...
त्यांच्या थकलेल्या चेहऱ्याकडे पाहून...
"आज खूप दमलास ना?"
हे विचारणारं एखादं वाक्य...
त्यांच्यासाठी औषध ठरतं.
म्हणून...
सुखी संसाराचा पाया...
स्वयंपाकावर नाही...
पगारावर नाही...
तर...
एकमेकांच्या थकव्याची जाणीव ठेवण्यावर असतो.
आज अनेक नात्यांमध्ये...
प्रेम कमी नसतं.
समज कमी असते.
दोघेही एकमेकांवर प्रेम करत असतात.
पण...
दोघांनाही स्वतःचं म्हणणं ऐकून घ्यायचं असतं.
कोणीही ऐकून घ्यायला तयार नसतं.
काही घरात...
बायको रडते...
पण बोलत नाही.
काही घरात...
नवरा हसतो...
पण आतून तुटलेला असतो.
दोघेही एकाच घरात राहतात.
एकाच पलंगावर झोपतात.
एकाच जेवणाच्या ताटात खातात.
पण...
मनांनी...
कित्येक मैल दूर गेलेले असतात.
आज संसार मोठ्या कारणांनी कमी...
आणि छोट्या दुर्लक्षामुळे जास्त तुटतात.
"तुझ्यामुळे..."
"तुझ्या घरच्यांमुळे..."
"तुला काहीच कळत नाही..."
"तू कधीच बदलणार नाहीस..."
अशी रोजची वाक्यं...
हळूहळू प्रेमाची मुळंच सुकवतात.
खरी पत्नी ती...
जी नवऱ्याची अब्रू राखते.
पण...
खरा नवराही तो...
जो पत्नीचा स्वाभिमान जपतो.
खरी पत्नी ती...
जी घराला घरपण देते.
पण...
खरा नवराही तो...
जो त्या घरात तिच्यासाठीही जागा निर्माण करतो.
संसारात...
फक्त बायकोनेच समजूतदार असावं...
असं नाही.
फक्त नवऱ्यानेच कमवावं...
असंही नाही.
आजच्या काळात...
दोघांनीही...
एकमेकांच्या आयुष्याचा भार हलका करणं...
हेच खरं वैवाहिक जीवन आहे.
आई-वडिलांचा आदर करणारी पत्नी...
नक्कीच मोठी गोष्ट आहे.
पण...
पत्नीच्या आई-वडिलांचा सन्मान करणारा नवरा...
तितकाच मोठा असतो.
कारण...
आदर एकतर्फी दिला जात नाही.
तो दोन्ही बाजूंनी वाहतो.
लक्षात ठेवा...
लग्नाच्या दिवशी...
दोन व्यक्ती एकमेकांच्या गळ्यात हार घालतात.
पण...
संसाराच्या प्रवासात...
दररोज...
एकमेकांच्या मनात विश्वास घालावा लागतो.
तो तुटला...
की कोणताही मंगलसूत्र...
कोणतीही अंगठी...
कोणताही मोठा समारंभ...
नातं वाचवू शकत नाही.
शेवटी...
चांगली बायको म्हणजे फक्त संसार करणारी स्त्री नाही...
ती अशी स्त्री असते...
जिच्या उपस्थितीने नवऱ्याला घरात परत यावंसं वाटतं.
आणि...
चांगला नवरा म्हणजे फक्त पैसे कमावणारा पुरुष नाही...
तो असा पुरुष असतो...
ज्याच्या सहवासात पत्नीला स्वतःसारखं जगता येतं.
कारण...
प्रेमाचं खरं मोजमाप...
महागड्या भेटवस्तूंमध्ये नसतं...
ते असतं...
एकमेकांच्या अश्रूंना समजून घेण्यात...
अपयशात साथ देण्यात...
यशात अहंकार न वाढू देण्यात...
आणि...
संपूर्ण जग विरोधात उभं असतानाही...
"मी तुझ्या बाजूला आहे."
हे चार शब्द मनापासून बोलण्यात.
म्हणून...
चांगली बायको शोधू नका...
चांगला नवरा शोधू नका...
असं नातं निर्माण करा...
जिथे दोघांनाही रोज असं वाटेल...
"माझी निवड ही माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर गोष्ट होती."
कारण...
संसार हा प्रेमाने सुरू होतो...
पण तो आयुष्यभर टिकतो तो परस्पर आदर, संयम, विश्वास आणि रोजच्या छोट्या-छोट्या त्यागामुळे.
Comments
Post a Comment