डिस्कनेक्टेड - एक आभासी प्रेमकथा

संध्याकाळी साडेसातची वेळ. सुयश ऑफिसमधून घरी आला. दार उघडल्याबरोबर त्याने बूट काढले, बॅग एका कोपऱ्यात फेकली आणि सोफ्यावर बसताच मोबाईल काढला. फेसबुक, इंस्टाग्राम, व्हॉट्सअॅप—सर्व उघडून स्क्रोलिंग सुरू केलं.

किचनमध्ये आराधना जेवण तयार करत होती. तिने त्याच्याकडे पाहिलं.

"कसा होता दिवस?" तिने सहज विचारलं.

"हं? हो, ठीक होता," सुयश म्हणाला, अजूनही मोबाईलमध्ये डोळे खुपसून.

आराधनाला सवय झाली होती. सुरुवातीच्या काळात तिला खूप राग यायचा. मग वाईट वाटायचं. आता तिला फक्त दुःख व्हायचं.

तिने डिनरचं ताट समोर ठेवलं. "जेवायला येतेस?"

"एक मिनिट, एका मेलचं उत्तर द्यायचं आहे," सुयश म्हणाला.

ताट थंड होईपर्यंत ती एकटीच जेवली.

भूतकाळातला सुयश... आणि आत्ताचा सुयश

चार वर्षांपूर्वीचा सुयश वेगळा होता. संध्याकाळी घरी आला की, आराधनाला प्रेमाने मिठी मारायचा. तिच्या दिवसाच्या गमतीजमती ऐकायचा. तिच्या स्वयंपाकाचं कौतुक करायचा.

पण हळूहळू त्याच्या हातात सतत मोबाईल राहू लागला. कोणाचं तरी स्टेटस अपडेट पाहणं, कोणत्या तरी पोस्टला लाईक देणं, कोणत्या तरी ट्रेंडिंग व्हिडीओवर रिअॅक्ट करणं... हे सगळं आराधनाशी बोलण्यापेक्षा जास्त महत्त्वाचं होऊन गेलं.

ती एकटी पडू लागली.

एका रात्री सुयश बिछान्यावर झोपलेला असताना त्याच्या मोबाईलवर नोटिफिकेशन आलं. आराधनाच्या नकळत तिने पाहिलं—"स्वाती: You were so funny today!"

स्वाती कोण? कुठून आली?

आराधनाच्या मनात असंख्य प्रश्न उभे राहिले.

"सुयश, ही स्वाती कोण?"

सुयशने चेहरा उग्र केला. "माझ्या ऑफिसमधली सहकारी आहे. तुला काय प्रॉब्लेम आहे?"

"तिच्या मेसेजवर तू हसतोस, पण माझ्याशी एक शब्द नीट बोलत नाहीस!"

"आराधना, तुला काहीही वाटतंय! प्रत्येक गोष्टीत संशय घेतलास, तर हे नातं संपेल!"

...आणि खरंच तसंच झालं.

त्या भांडणानंतर दोघांमध्ये दुरावा आला. आराधनाला आता सुयशचं कोणाशीही बोलणं खटकू लागलं. सुयशला वाटू लागलं, ती उगाचच वाद घालते.

एका रात्री आराधनाने ठरवलं—"बस, आता पुरे!"

तिनेही सोशल मीडियावर खूप अॅक्टिव्ह राहायला सुरुवात केली. नव्या नव्या फ्रेंड रिक्वेस्ट, लाईक्स, कमेंट्स, स्टेटस अपडेट्स...

पण तरीही तिच्या मनाचं रिकामेपण कमी होईना.

सुयश आणि ती एकाच घरात राहायचे, पण दोन वेगळ्या जगात जगायचे. जेवणाच्या टेबलावर दोघांचे मोबाईल असायचे, पण संवाद नव्हता. बेडरूममध्ये दोघं असायचे, पण स्पर्श नव्हता.

एका आभासी जगात ते दोघं अडकले होते.

ती शेवटची रात्र...

एका रात्री आराधना थकली. तिने सुयशकडे पाहिलं. तो अजूनही मोबाईलमध्ये गुंग होता.

तिने हळूच त्याचा हात धरला. "सुयश, आपण शेवटचं कधी मनापासून बोललो?"

सुयशने तिच्याकडे पाहिलं... काही क्षण काहीच न बोलता गेले.

"माहीत नाही..." तो पुटपुटला.

"आपलं नातं संपायला आलंय का?"

सुयश गप्पच राहिला. त्याच्याकडे उत्तर नव्हतं.

ती रात्र त्या दोघांसाठी जागरणाची होती. दोघांनीही ठरवलं—नात्याला अजून एक संधी द्यायची.

त्या रात्रीपासून दोघांनी एक गोष्ट ठरवली—मोबाईलला मर्यादा घालायची.

दररोज रात्री एका ठराविक वेळी मोबाईल बाजूला ठेवायचा आणि एकमेकांशी बोलायचं. आठवड्यातून एक दिवस ‘नो-स्क्रीन डे’ ठेवायचा. सोशल मीडियावरील दिखाव्यापेक्षा एकमेकांशी जास्त कनेक्ट व्हायचं.

आणि हळूहळू, विस्कटलेली नाती पुन्हा जुळू लागली.

"लाईक" नव्हे, "प्रेम" महत्त्वाचं!

आभासी जग कितीही आकर्षक असलं, तरी खरं नातं मोबाईलच्या स्क्रीनवर नाही, तर आपल्या समोरच्या व्यक्तीत आहे.

पुन्हा एकदा, संवाद हाच उपाय होता!