डबा

लोकलमधला एक वेळेवरचा डबा… रोज सकाळी ८.४५ ची लोकल… आणि त्यातली ती गच्च भरलेली गाडी. प्रत्येकाच्या हातात एक डबा. कुणाच्या डब्यात पोळी-भाजी, कुणाच्या डब्यात चटणी-भात… पण सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर घाईचा थर, जगायचं म्हणून चाललेलं धावपळीचं आयुष्य.

याच डब्याचा एक भाग होता सुनिता कदम… वय अंदाजे ४२, सरकारी ऑफिसमध्ये काम करणारी एक विधवा स्त्री. केसांमध्ये एकच एक सफेद रेषा, डोळ्यांखाली काळसर वळ्या, पण चेहऱ्यावर एक शांत निश्चयी भाव.

सुनिता रोज हसून बोलायची… तिचा डबा मात्र ती कुणालाच उघडून दाखवत नसे. बाकी बायका आपल्या डब्यातलं एकमेकांना वाटायच्या, पण ती नेहमीच टाळायची.

कधीतरी एका शनिवारी तीने डबा उघडला... सगळ्यांना धक्का बसला... डब्यात फक्त चार मुठभर भात आणि पाणी... कोणीतरी विचारलं,

“काय गं सुनिता, एवढंच?”

ती हसून म्हणाली,

“आहो, मी एकटीच आहे आता... जास्त करावंसं वाटतच नाही...”

सगळ्या बायकांना तिचं दु:ख समजलं... पण काहीच करता आलं नाही.

ती सांगायची,

“माझा नवरा काही वर्षांपूर्वी गेलाय… मुलगा इंजिनिअर आहे… पण आता अमेरिकेत आहे.

पंधरा दिवसांनी त्याचं लग्न आहे… पण... तो मला नाही बोलावणार…”

सगळ्यांना प्रश्न पडला, “का ग?? काय झालं?”

ती म्हणाली,

“त्यानं तिथंच एक मुलगी पसंत केली… ती विदेशी आहे… आणि त्याला वाटतं, मी गेलं तर त्याच्या ‘इमेज’वर परिणाम होईल… त्यामुळे तो म्हणाला,

‘आई, तुम्ही नको येऊ. मी फोटो पाठवीन.’”

डब्यात एकदम शांतता पसरली... कुणाचंच घास पुढे गेला नाही…

सुनिता मात्र हसत म्हणाली,

“ठीक आहे ना… तो सुखी राहिला की झालं… पण खरं सांगू? जेव्हा आपण आपल्या बाळाला जीव तोडून वाढवतो, त्याला निखळ प्रेम देतो, त्याच्या प्रत्येक यशावर आपलं स्वप्न विणतो… आणि शेवटी आपल्यालाच नकोसं केलं जातं… तेव्हा त्या डब्यात भात नसतो… असतो फक्त ताटातलं एकाकीपण…”

सगळ्यांच्या डोळ्यात पाणी होतं.

दुसऱ्या दिवशीपासून त्या डब्याच्या बायकांनी ठरवलं – आता सुनिताचा डबा सगळ्यांचा असेल… कुणी पोळी आणेल, कुणी गोड… आणि तीही हसून खात असे.

पण… तरी तिच्या मनातल्या त्या कोरड्या भिंती मात्र कधी ओलावल्या नाहीत…

#आई #आईचंहक्क #आईचेदुःख #नात्यांचंमोल #एकाकीपण #समाजाचाआरसा #मराठीकथा #realstory #emotional #socialmirror #marathistory #आईविना_संसार