अधुरी ओळख (भाग - 1)
प्राजक्ता आणि अथर्व.
दोघं एकाच ऑफिसमध्ये, पण कधीही एकत्र बसून बोलले नव्हते.
स्वभावाने दोघे वेगळे
प्राजक्ता शांत, स्थिर, स्वतःपुरती;
अथर्व मोकळा, हसतमुख, लोकांत मिसळणारा.
ऑफिसमध्ये सगळ्यांना वाटायचं की हे दोघं एकमेकांच्या विरुद्ध ध्रुवावर आहेत.
पण आयुष्याला वेगळाच खेळ खेळायचा होता.
एक दिवस पावसाचा संध्याकाळी ऑफिस सुटताना सोसायटीकडे जाणारी शेवटची बस निघून गेली. प्राजक्ता उभी होती छत्री नसताना. हातात बॅग, चेहऱ्यावर बेचैनी. ऑफिसची सगळी माणसं निघून गेली पण तिला कुणी बघितलंही नाही.
अथर्व तिथूनच बाहेर येत होता.
आणि पहिल्यांदाच त्याच्या लक्षात आलं
प्राजक्ता हा फक्त शांत दिसणारा चेहरा नाही…
तर तिला त्या क्षणी कोणीतरी दिसावं अशी गरज होती.
तो सरळ तिच्याजवळ गेला.
“लिफ्ट घेणार का? गाडी आहे. पावसात उभं राहू नकोस.”
वाक्य साधं होतं, पण त्यात खरं मन होतं.
प्राजक्ताने थोडं संकोचून मान हलवली.
हे पहिल्यांदाच घडत होतं
ती कुणाच्या तरी गाडीत बसत होती…
आणि तिला भीती न वाटता हलकं का वाटत होतं?
गाडीमध्ये दोन मिनिटं शांतता.
रेडियोवर जुनी गाणी.
बाहेर पावसाचा वारा.
आत दोन अनोळखी माणसं आणि त्यांच्यात शब्दांपेक्षा जास्त बोलणारं मौन.
“तू नेहमी इतकी शांत असतेस का?”
अथर्वच शेवटी बोलला.
प्राजक्ता हसली
“शांत आहे म्हणूनच लोक मला गैरसमजतात.”
अथर्वने हळू हसत विचारलं,
“आणि तुझा आवाज ऐकायला कुणी थांबतही नाही… बरोबर?”
वाक्य सरळ होतं, पण तिच्या मनाला स्पर्शून गेलं.
असं बोलणारा पुरुष तिला पहिल्यांदाच भेटत होता.
ज्याला शब्दांपेक्षा नजरा आणि शांतता वाचता येत होती.
त्यादिवशी गाडीच्या त्या छोट्याशा प्रवासात,
दोघांमध्ये एक छोटासं धागा जोडला गेला
नातं नाही, प्रेम नाही…
पण एक जाणीव.
घरी पोचल्यावर प्राजक्ता उतरली.
“थॅंक्यू,” ती म्हणाली.
अथर्व म्हणाला,
“कधीही मदत हवी असेल तर सांगेन. तू एकटी नाहीस.”
आणि त्या वाक्यावर ती थांबली.
“एकटी नाहीस…”
हे शब्द तिला खूप वर्षांनी कुणीतरी म्हणाले होते.
त्या रात्री प्राजक्ताने प्रथमच ऑफिसमधल्या कोणाबद्दल विचार केला.
आणि अथर्व?
तोही घरी जाताना तिच्या शांत डोळ्यांबद्दल विचार करत राहिला.
पण कथा इथे लगेच सुंदर होणार नव्हती…
पुढच्या दिवशी ऑफिसला एक अफवा उठली
“अथर्व आणि प्राजक्ता एकत्र घरी गेलेत!”
आणि प्राजक्ताचे आयुष्य बदलायला सुरुवात झाली…
जर कथा आवडली तर भाग दोन साठी कमेंट करा
Comments
Post a Comment