प्रेम की अंधार? एका १९ वर्षांच्या निर्णयाने अनेक आयुष्यांचा अंत...
आज पुन्हा एक बातमी आली...
एका १९ वर्षांच्या तरुणीवर तिच्या प्रियकरासोबत मिळून केतन नावाच्या तरुणाच्या हत्येचा आरोप आहे. प्रकरणाचा तपास सुरू आहे आणि अंतिम सत्य न्यायालयीन प्रक्रियेनंतरच स्पष्ट होईल. पण ही घटना समाजासमोर काही अस्वस्थ करणारे प्रश्न नक्कीच ठेवून जाते.
प्रश्न फक्त एका गुन्ह्याचा नाही...
प्रश्न आहे त्या प्रवासाचा, जिथे एक सामान्य मुलगी इतक्या टोकाच्या निर्णयापर्यंत कशी पोहोचली?
जन्माला आल्यावर प्रत्येक मूल सारखंच असतं.
आईच्या कुशीत झोपणारं.
वडिलांचं बोट धरून चालायला शिकणारं.
शाळेच्या पहिल्या दिवशी रडणारं.
कोणीही जन्मतः गुन्हेगार नसतं.
मग मध्ये असं काय घडतं...
की काही आयुष्यं प्रेमातून प्रेरणा घेण्याऐवजी विनाशाकडे वळतात?
आजची सर्वात मोठी शोकांतिका म्हणजे...
आपण मुलांना मोबाईल दिला...
पण संवाद दिला नाही.
स्वातंत्र्य दिलं...
पण जबाबदारी शिकवली नाही.
इंटरनेट दिलं...
पण विवेक दिला नाही.
आज अनेक घरांमध्ये आई-वडिलांना मुलांच्या गुणांची माहिती असते...
पण त्यांच्या मनात कोण आहे, कोणाचा प्रभाव आहे, कोणत्या भीतीत ते जगत आहेत... याची कल्पना नसते.
हे फक्त पालकांचं अपयश नाही.
हे समाजाचंही अपयश आहे.
आज प्रेमाची व्याख्या बदलली आहे.
"तुझ्याशिवाय जगणार नाही..."
"तू माझी नाही तर कोणाचीच नाही..."
"आपल्यामध्ये जो येईल तो संपला..."
अशी वाक्यं चित्रपटात टाळ्या मिळवतात...
पण वास्तवात ती तुरुंगाचे दरवाजे उघडतात.
प्रेम म्हणजे मालकी हक्क नाही.
प्रेम म्हणजे दुसऱ्याचं आयुष्य नियंत्रित करणं नाही.
प्रेम म्हणजे दुसऱ्याच्या जीवावर निर्णय घेणं तर अजिबात नाही.
जिथे हिंसा आहे...
जिथे सूड आहे...
जिथे जीव घेण्याचा विचार आहे...
तिथे प्रेम नसतंच.
तिथे फक्त विकृत आसक्ती असते.
आज १९ वर्षांचा मुलगा किंवा मुलगी काय अनुभवत असते?
करिअरचा ताण...
सोशल मीडियाचा दबाव...
रिलेशनशिप टिकवण्याची धडपड...
तुलना...
एकटेपणा...
आणि "लोक काय म्हणतील?" याचं ओझं.
अशा वेळी योग्य माणूस भेटला तर आयुष्य घडतं...
चुकीचा प्रभाव पडला तर आयुष्य उद्ध्वस्त होतं.
एका चुकीच्या निर्णयामुळे...
एका घरात मुलगा कायमचा हरवतो.
दुसऱ्या घरात मुलगी आयुष्यभरासाठी गुन्ह्याच्या सावलीत उभी राहते.
एका आईची कुशी रिकामी होते.
दुसरी आई जिवंत असूनही आपल्या लेकराला मुक्तपणे मिठी मारू शकत नाही.
दोन्ही बाजूंनी फक्त हानीच होते.
म्हणून प्रत्येक आई-वडिलांनी स्वतःला एक प्रश्न विचारायला हवा...
आपल्या मुलाला आपण शेवटचं मनापासून कधी ऐकलं होतं?
फक्त विचारपूस नाही...
खरंच ऐकलं होतं?
आणि प्रत्येक तरुण-तरुणीनेही स्वतःला विचारायला हवं...
ज्या व्यक्तीसाठी आपण आई-वडिलांचं प्रेम, विश्वास, भविष्य आणि स्वतःचं आयुष्य धोक्यात घालतोय...
ती व्यक्ती खरंच इतकी मौल्यवान आहे का?
कारण आयुष्याची एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवावी...
क्षणिक भावना कायमस्वरूपी निर्णय घेऊ शकत नाहीत.
राग पाच मिनिटांचा असतो...
पण त्याची शिक्षा कधी कधी पन्नास वर्षांची असते.
आकर्षण काही महिन्यांचं असू शकतं...
पण गुन्ह्याचा शिक्का आयुष्यभराचा असतो.
आज समाजाला फक्त कठोर कायद्यांची गरज नाही...
तर भावनिक शिक्षणाची गरज आहे.
संवादाची गरज आहे.
विश्वासाची गरज आहे.
कारण घरात संवाद संपतो...
तेव्हा बाहेर चुकीची माणसं बोलायला लागतात.
आई-वडिलांचं ऐकणं बंद होतं...
तेव्हा अनोळखी लोकांचा प्रभाव वाढतो.
आणि विवेक झोपतो...
तेव्हा विनाश जागा होतो.
प्रत्येक पालकाने मुलांवर फक्त नियंत्रण ठेवू नये...
तर त्यांच्यासाठी असा विश्वास निर्माण करावा की,
"माझ्याकडून कितीही मोठी चूक झाली, तरी मी सर्वात आधी आई-बाबांकडे जाईन."
आणि प्रत्येक मुलानेही लक्षात ठेवावं...
प्रेम मिळेल...
नाती बदलतील...
लोक येतील-जातील...
पण एक चुकीचा निर्णय संपूर्ण आयुष्य बदलून टाकू शकतो.
एका क्षणाचा राग...
एका व्यक्तीचं चुकीचं मार्गदर्शन...
आणि एका चुकीच्या निर्णयाची किंमत...
कधी कधी अनेक निरपराध आयुष्यांना चुकवावी लागते.
आज गरज प्रेमाविरुद्ध बोलण्याची नाही...
गरज आहे अपरिपक्व निर्णयांविरुद्ध बोलण्याची.
गरज आहे हिंसेविरुद्ध बोलण्याची.
गरज आहे संवाद, संयम आणि विवेक यांना पुन्हा घराघरात जागा देण्याची.
कारण...
प्रेमाने आयुष्य घडायला हवं...
प्रेमाच्या नावाखाली आयुष्य उद्ध्वस्त व्हायला नको.
Comments
Post a Comment