शेवटची डिलिव्हरी भाग १
रात्रीचे ११:४७.
संपूर्ण शहर पावसात भिजत होतं.
फूड डिलिव्हरी ॲपवर जवळपास सगळ्या ऑर्डर्स बंद झाल्या होत्या.
आरवने मोबाईल खिशात ठेवला.
"बस... आजची शेवटची डिलिव्हरी."
तो घरी निघणार इतक्यात मोबाईल पुन्हा वाजला.
Premium Order.
रक्कम – ₹३,७५०
लोकेशन – शहराबाहेरचा जुना "शांतिवन बंगला."
आरवने कपाळावर आठ्या घातल्या.
"या वेळेला इतकी मोठी ऑर्डर?"
त्याने ऑर्डर उघडली.
फक्त एकच वस्तू...
एक कप ब्लॅक कॉफी.
तो स्वतःशीच हसला.
"कॉफीसाठी साडेतीन हजार?"
पण इन्सेंटिव्ह चांगला होता.
त्याने ऑर्डर स्वीकारली.
वीस मिनिटांनी तो शहराबाहेर पोहोचला.
समोर एक जुना, अंधारात बुडालेला बंगला उभा होता.
बंगल्यात फक्त वरच्या मजल्यावर एकच दिवा चालू होता.
गेट अर्धवट उघडं होतं.
ना सुरक्षा रक्षक...
ना कुत्रा...
ना कोणाची चाहूल.
आरवने बेल वाजवली.
एक मिनिट...
दोन मिनिटं...
तीन मिनिटं...
कोणीच आलं नाही.
तो मागे फिरणार इतक्यात दरवाजा हळूच चर्रर्र... असा आवाज करत उघडला.
दारात सत्तर वर्षांचा एक म्हातारा उभा होता.
पांढरे केस.
थरथरणारे हात.
आणि डोळ्यांत एक विचित्र भीती.
"कॉफी... माझ्यासाठी?"
आरवने मान हलवली.
म्हाताऱ्याने कॉफी घेतली.
खिशातून पैसे काढले नाहीत.
उलट त्याने आरवच्या हातात एक छोटंसं बंद पाकीट ठेवलं.
आणि कुजबुजला...
"हे पोलीसांकडे पोहोचव... कोणावरही विश्वास ठेवू नकोस..."
आरव काही विचारणार, इतक्यात...
घराच्या आतून जोरात काहीतरी फुटल्याचा आवाज आला.
म्हाताऱ्याचा चेहरा पांढराफटक पडला.
त्याने दार झटकन बंद केलं.
आरव काही क्षण तिथेच उभा राहिला.
"हे नक्की काय चाललंय?"
त्याने पाकीट खिशात ठेवलं आणि बाईक सुरू केली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी शहरभर एकच बातमी होती.
"प्रसिद्ध उद्योगपती विनायक देशमुख यांचा त्यांच्या बंगल्यात संशयास्पद मृत्यू."
आरवच्या हातातून चहाचा कप खाली पडला.
टीव्हीवर तोच बंगला दिसत होता.
तोच दरवाजा.
तोच म्हातारा...
काल रात्री ज्याच्या हातात त्याने कॉफी दिली होती.
आरवने घाईघाईने खिशात हात घातला.
पाकीट अजूनही तिथेच होतं.
त्याने ते उघडलं.
आत एक पेनड्राइव्ह होती...
आणि एक चिठ्ठी.
त्यावर फक्त एवढंच लिहिलं होतं...
"जर ही चिठ्ठी तुझ्या हातात आली असेल... तर समज, माझा खून झाला आहे. आणि आता पुढचा नंबर तुझा असू शकतो..."
(क्रमशः)
Comments
Post a Comment