शेवटची डिलिव्हरी भाग २
आरवच्या हातातली चिठ्ठी थरथरत होती.
"जर ही चिठ्ठी तुझ्या हातात आली असेल... तर समज, माझा खून झाला आहे... आणि पुढचा नंबर तुझा असू शकतो."
क्षणभर त्याचा श्वासच अडकला.
तो पुन्हा पुन्हा टीव्हीकडे पाहू लागला.
न्यूज अँकर सांगत होती...
"प्रसिद्ध उद्योगपती विनायक देशमुख यांचा त्यांच्या शांतिवन बंगल्यात संशयास्पद मृत्यू झाला असून, प्राथमिक माहितीनुसार हा नैसर्गिक मृत्यू नसण्याची शक्यता पोलिसांनी व्यक्त केली आहे."
आरवच्या कपाळावर घाम फुटला.
काल रात्री तो माणूस अगदी जिवंत होता...
घाबरलेला होता...
आणि त्याने मुद्दाम हे पाकीट त्याच्याकडे दिलं होतं.
म्हणजे...
त्याला आधीच माहित होतं की त्याचा जीव जाणार आहे?
आरवने पेनड्राइव्ह लॅपटॉपमध्ये लावली.
स्क्रीनवर एकच व्हिडिओ होता.
"Play?"
त्याने क्लिक केलं.
स्क्रीन काळी झाली.
काही सेकंदांनी विनायक देशमुख दिसू लागले.
त्यांच्या चेहऱ्यावर भीती स्पष्ट दिसत होती.
"जर हा व्हिडिओ कुणी पाहत असेल... तर मी कदाचित जिवंत नसेन..."
आरवचं हृदय धडधडू लागलं.
"माझ्यावर विश्वास ठेवणारे सगळे लोक मला फसवत आहेत...
माझ्या घरातच माझा शत्रू आहे...
मी पोलिसांकडे जाऊ शकलो नाही...
कारण..."
इतक्यात व्हिडिओ अचानक बंद झाला.
स्क्रीनवर फक्त एकच संदेश चमकला...
File Corrupted.
"काय?"
आरवने पुन्हा उघडण्याचा प्रयत्न केला.
पण व्हिडिओ उघडत नव्हता.
त्याने वैतागून लॅपटॉप बंद केला.
तेवढ्यात...
टक...टक...टक...
घराच्या दरवाज्यावर टकटक झाली.
सकाळी साडेसहा.
या वेळेला कोण?
आरवने हळूच दार उघडलं.
बाहेर दोन पोलीस उभे होते.
"तू आरव देशपांडे?"
"हो..."
"काल रात्री तू शांतिवन बंगल्यावर गेला होतास?"
आरवच्या अंगातून वीज गेल्यासारखं झालं.
"हो... डिलिव्हरी होती."
"आमच्यासोबत पोलीस स्टेशनला यावं लागेल."
स्टेशनमध्ये जवळपास तीन तास चौकशी सुरू होती.
"किती वाजता गेला होतास?"
"कोण भेटलं?"
"घरात अजून कोण होतं?"
"त्यांनी तुला काही दिलं का?"
हा शेवटचा प्रश्न ऐकून आरवच्या छातीत धस्स झालं.
त्याने खोटं बोललं.
"नाही."
इन्स्पेक्टर त्याच्याकडे काही क्षण पाहत राहिला.
मग म्हणाला...
"ठीक आहे."
आरव बाहेर पडला.
पण त्याच्या लक्षात आलं...
स्टेशनच्या बाहेर एक काळी SUV उभी होती.
त्यात बसलेला माणूस सतत त्याच्याकडे पाहत होता.
आरव त्याच्याकडे पाहताच...
SUV हळूच त्याच्या मागे निघाली.
तो बाईकवर बसला.
SUV मागेच होती.
एक सिग्नल...
दोन सिग्नल...
ती अजूनही मागेच.
आता त्याला खात्री झाली.
कोणी तरी त्याचा पाठलाग करत होतं.
त्याने अचानक अरुंद गल्लीत बाईक घातली.
SUV बाहेरून पुढे निघून गेली.
"सुटलो..."
तो निःश्वास टाकणार इतक्यात...
मागून कुणीतरी त्याच्या तोंडावर हात ठेवला.
दोन माणसांनी त्याला खेचलं.
डोळ्यांवर काळी पट्टी बांधली.
आणि एका व्हॅनमध्ये फेकलं.
काही वेळाने पट्टी काढली गेली.
समोर अंधार.
जुना गोदाम.
एका खुर्चीवर बसलेला सूट घातलेला माणूस.
त्याने टेबलावर एक फोटो टाकला.
तो फोटो पाहून आरवच्या पायाखालची जमीन सरकली.
फोटोमध्ये...
तो स्वतः...
आणि त्याच्या हातात काल रात्रीचं ते पाकीट.
"तुला वाटलं...
आम्हाला काहीच माहिती नाही?"
तो माणूस शांतपणे हसला.
"आता नीट ऐक...
ती पेनड्राइव्ह आम्हाला दे...
नाहीतर उद्याच्या वर्तमानपत्रात दोन मृत्यूची बातमी असेल."
आरव घाबरत म्हणाला...
"माझ्याकडे नाही..."
माणूस हसला.
"खोटं बोलू नकोस...
आमच्या माणसांनी काल रात्रीपासून तुझ्या प्रत्येक हालचाली पाहिल्या आहेत."
त्याने बोटांनी टाळी वाजवली.
गोदामाचा दुसरा दरवाजा उघडला.
दोन गुंड एका मुलीला ओढत आत घेऊन आले.
ती मुलगी घाबरून ओरडत होती...
"आरव... मला वाचव!"
आरवच्या डोळ्यांत अश्रू आले.
ती त्याची लहान बहीण होती.
तो खुर्चीतून उठण्याचा प्रयत्न करू लागला.
पण त्याचे हात आधीच बांधलेले होते.
सूटमधला माणूस हळूच उठला.
आरवच्या कानाजवळ येऊन कुजबुजला...
"खेळ आता सुरू झाला आहे... आणि या खेळात जिंकायचं असेल तर कोणाला तरी गमवावंच लागेल..."
(क्रमशः)
Comments
Post a Comment