घरात काम केल्याने कोणी मोलकरीण होत नाही... आणि पैसे कमावल्याने कोणी घराचा मालकही होत नाही
आजकाल सोशल मीडियावर, गप्पांमध्ये किंवा कौटुंबिक चर्चांमध्ये एक वाक्य वारंवार ऐकायला मिळतं...
"दोन वेळचं जेवण बनवलं, घरातली कामं केली की काही बायकांना स्वतःच्या घरात मोलकरीण झाल्यासारखं वाटतं."
हे वाक्य ऐकलं की लगेच दोन गट तयार होतात.
एक म्हणतो...
"बरोबर आहे, आता घरकाम करायलाच कोणाला आवडत नाही."
दुसरा म्हणतो...
"घरकामाची किंमत समाजाला अजूनही समजलेली नाही."
पण खरंच प्रश्न एवढाच आहे का?
नाही.
प्रश्न फक्त घरकामाचा नाही...
प्रश्न आहे त्या कामाकडे पाहण्याच्या आपल्या दृष्टिकोनाचा.
एक गोष्ट आपण प्रामाणिकपणे मान्य केली पाहिजे...
घर चालवणं हे स्वतःमध्ये एक मोठं काम आहे.
स्वयंपाक...
भांडी...
कपडे...
मुलांची काळजी...
ज्येष्ठांची सेवा...
घरातील प्रत्येक छोट्या-मोठ्या गोष्टीची जबाबदारी...
हे सगळं सोपं नाही.
पण...
याच वेळी दुसरी बाजूही तितकीच खरी आहे.
घराबाहेर जाऊन दिवसभर कष्ट करून पैसा कमावणं...
ताण सहन करणं...
कुटुंबाच्या गरजा भागवणं...
EMI, फी, औषधं, घरखर्च, जबाबदाऱ्या...
हेही तितकंच कठीण आहे.
मग...
एकाचं काम मोठं आणि दुसऱ्याचं लहान कसं?
आज समाजात एक विचित्र स्पर्धा सुरू झाली आहे.
"मी जास्त कष्ट करतो."
"नाही, मी जास्त करते."
पण...
संसार हा स्पर्धेचा विषय नसतो.
तो भागीदारीचा विषय असतो.
काही घरांमध्ये खरंच अशी परिस्थिती असते...
सकाळपासून रात्रीपर्यंत स्त्री कामच करत असते.
तिला विश्रांती नसते.
तिच्या कामाचं कौतुक नसतं.
तिच्या तब्येतीची विचारपूस नसते.
प्रत्येक गोष्टीत चुका शोधल्या जातात.
अशा वेळी तिला स्वतःची किंमत कमी वाटू शकते.
हे वास्तव आहे.
पण...
याच समाजात अशीही हजारो घरं आहेत...
जिथे पुरुष दिवसभर कष्ट करून घरी येतो...
त्याच्या थकव्याची कोणी दखल घेत नाही.
त्याच्या मानसिक ताणाबद्दल कोणी विचारत नाही.
त्यालाही फक्त जबाबदाऱ्यांचं ओझं दिसतं.
हेही वास्तव आहे.
म्हणून...
एका बाजूचं दुःख सांगताना दुसऱ्या बाजूचं दुःख नाकारणं योग्य नाही.
कारण...
संसार एका व्यक्तीच्या त्यागावर चालत नाही.
तो दोघांच्या प्रयत्नांवर चालतो.
आज काही जणी म्हणतात...
"मी या घरात मोलकरीण आहे."
एक प्रश्न विचारू का?
जर हे खरंच "तुझं घर" असेल...
तर त्या घरासाठी केलेलं काम हे मोलकरीणीचं कसं?
आपण स्वतःच्या मुलासाठी स्वयंपाक केला...
तर तो रोजगार असतो का?
आपल्या आई-वडिलांची सेवा केली...
तर ती नोकरी असते का?
नाही.
ती आपुलकी असते.
कर्तव्य असतं.
प्रेम असतं.
पण...
याचं उत्तर दुसऱ्या बाजूलाही लागू होतं.
जर पत्नीने घरात काम करणं हे कर्तव्य असेल...
तर नवऱ्याने तिचा आदर करणं, तिला विश्रांती देणं, शक्य असेल तेव्हा हातभार लावणं हेही तितकंच कर्तव्य आहे.
कारण...
घर फक्त तिचं नाही.
ते दोघांचं आहे.
आज अनेक घरांमध्ये भांडण घरकामामुळे होत नाही.
भांडण होतं...
"माझ्या कामाची किंमत नाही."
या भावनेमुळे.
घरकामाचं ओझं कमी असलं तरी...
उपेक्षेचं ओझं खूप जड असतं.
लक्षात ठेवा...
स्वयंपाक करणारी स्त्री कधीच मोलकरीण नसते.
आणि...
पैसे कमावणारा पुरुष कधीच घराचा मालक नसतो.
दोघेही त्या घराचे समान भागीदार असतात.
पूर्वी आपल्या आजी-आजोबांच्या काळातही घरकाम होत होतं.
पण त्याचबरोबर घरात एकमेकांविषयी आदरही होता.
आज साधनं वाढली...
मिक्सर आले...
वॉशिंग मशीन आली...
डिशवॉशर आले...
रोबोटिक व्हॅक्यूम आले...
पण मनं मात्र एकमेकांपासून दूर गेली.
आपण घरासाठी लाखो रुपये खर्च करतो.
सुंदर फर्निचर घेतो.
महागडे पडदे लावतो.
मोठा टीव्ही घेतो.
पण...
त्या घरात राहणाऱ्या माणसांच्या भावनांसाठी किती वेळ देतो?
एक दिवस स्वतःला आरशात बघा.
जर तुम्ही पत्नी असाल...
तर स्वतःला विचारा...
"मी माझ्या नवऱ्याच्या कष्टांचा आदर करते का?"
जर तुम्ही नवरा असाल...
तर स्वतःला विचारा...
"मी माझ्या पत्नीच्या घरकामाची दखल घेतो का?"
या दोन प्रश्नांची प्रामाणिक उत्तरं मिळाली...
तर अर्धी भांडणं तिथेच संपतील.
शेवटी...
घर म्हणजे हॉटेल नाही...
जिथे एकजण ग्राहक आणि दुसरा सेवक असतो.
घर म्हणजे भागीदारी आहे...
जिथे कधी एकजण थकतो...
कधी दुसरा.
कधी एकजण जास्त कमावतो...
कधी दुसरा जास्त जबाबदारी सांभाळतो.
पण...
दोघेही एकमेकांचा हात सोडत नाहीत.
म्हणून...
घरात काम करणारी स्त्री मोलकरीण नाही...
आणि घरासाठी कमावणारा पुरुष एटीएम नाही.
दोघेही माणसं आहेत.
दोघांनाही थकवा येतो.
दोघांनाही कौतुक हवं असतं.
दोघांनाही आदर हवा असतो.
कारण...
सुखी संसाराचा पाया स्वयंपाक, पैसा किंवा पदावर उभा नसतो...
तो उभा असतो परस्पर सन्मान, संवाद आणि "हे तुझं-माझं नाही, हे आपलं घर आहे" या एका विचारावर.
समाज बदलायचा असेल...
तर घरकामाचं राजकारण थांबवा.
एकमेकांच्या कष्टांचा सन्मान करायला शिका.
कारण...
घर चालवण्यासाठी दोन हात पुरत नाहीत... दोन समजूतदार मनं लागतात.
🙏
Comments
Post a Comment