एक प्रश्न... ज्याचं उत्तर अनेक घरांचा आरसा बनू शकतं.
गावात, शहरात, मित्रांच्या गप्पांमध्ये किंवा सोशल मीडियावर मी अनेकदा एक प्रश्न विचारतो...
"तुम्हाला तुमच्या वडिलांसारखा नवरा चालेल का?"
या प्रश्नाचं उत्तर प्रत्येक मुलगी सारखं देत नाही.
कोणी लगेच म्हणते...
"हो... माझे बाबा माझ्यासाठी जगातले सर्वोत्तम आहेत."
तर काही जणी क्षणभर शांत होतात...
हसतात...
आणि मग म्हणतात...
"बाबा म्हणून खूप चांगले... पण नवरा म्हणून? मला नाही वाटत."
हे उत्तर ऐकलं की अनेकांना धक्का बसतो.
पण खरी गोष्ट इथूनच सुरू होते.
कारण...
बाबा आणि नवरा या दोन भूमिका वेगळ्या असतात.
एक पुरुष आपल्या मुलीसाठी खूप प्रेमळ असू शकतो...
तिचे हट्ट पूर्ण करणारा असू शकतो...
तिला राजकुमारीसारखं जपणारा असू शकतो...
पण त्याच वेळी...
त्याची पत्नी म्हणून जगणाऱ्या स्त्रीचं आयुष्य कसं आहे?
हा प्रश्न फार कमी लोक विचारतात.
एका मुलीला तिचे बाबा देवासारखे वाटतात.
कारण...
तिने तिच्यासाठी केलेलं प्रेम पाहिलेलं असतं.
पण...
तिने तिच्या आईसाठी त्यांचं वागणंही पाहिलेलं असतं.
आईचा सन्मान केला जातो का?
आईचं मत विचारलं जातं का?
आई आजारी असताना तिची काळजी घेतली जाते का?
की...
आई फक्त घर चालवणारी व्यक्ती म्हणूनच पाहिली जाते?
मुलीच्या डोळ्यांतून हे सगळं नोंदवलं जात असतं.
आता दुसरा प्रश्न...
"तुम्हाला तुमच्या आईसारखी बायको चालेल का?"
अनेक मुलं लगेच म्हणतात...
"हो... माझ्या आईसारखी कोणीच नाही."
हे उत्तर चुकीचं नाही.
पण...
त्याच मुलाला पुढचा प्रश्न विचारला तर?
"तुझ्या वडिलांसारखा नवरा तू स्वतः होऊ शकशील का?"
इथे मात्र शांतता पसरते.
कारण...
आईसारखी पत्नी हवी असते...
पण...
आईला जसा आदर मिळायला हवा होता...
तसा आदर पत्नीला द्यायला आपण तयार असतो का?
हा प्रश्न कठीण असतो.
आपल्या समाजात मुलींना लहानपणापासून शिकवलं जातं...
"सासरी गेल्यावर जुळवून घ्यायचं."
"राग गिळायचा."
"घर टिकवायचं."
पण...
मुलांना किती वेळा शिकवलं जातं...
"बायकोचा सन्मान कर."
"तिच्या आई-वडिलांचाही आदर कर."
"घर दोघांचं आहे."
"तुलना करू नको."
खरं सांगायचं तर...
आज अनेक मुली त्यांच्या वडिलांचा द्वेष करत नाहीत.
उलट...
त्या त्यांच्यावर जीवापाड प्रेम करतात.
पण त्या इतकंच म्हणतात...
"माझे बाबा माझ्यावर खूप प्रेम करायचे... पण मला माझ्या आईसारखं आयुष्य नको."
या एका वाक्यात किती वेदना दडलेल्या असतात...
हे फक्त त्या घरात वाढलेल्या मुलीलाच कळतं.
आणि तितकंच खरं दुसऱ्या बाजूलाही आहे.
अनेक मुलं म्हणतात...
"माझी आई खूप चांगली होती."
हो...
प्रत्येक आई महानच असते.
पण...
तुझ्या आईने जे आयुष्य जगलं...
तेच आयुष्य तू तुझ्या पत्नीला द्यायला तयार आहेस का?
तुझी पत्नी सकाळी पाच वाजता उठेल...
सगळ्यांना जेवण देईल...
स्वतः शेवटी जेवेल...
आजारी असतानाही काम करेल...
आणि तरीही तिच्या कामाचं कौतुक होणार नाही...
हे तुला मान्य आहे का?
जर उत्तर "नाही" असेल...
तर मग तू तुझ्या आईसारखी पत्नी शोधतोयस...
की तुझ्या आईसारखा त्याग शोधतोयस?
समाजात एक गोष्ट फार विचित्र आहे.
मुलगी म्हणाली...
"मला आईसारखं आयुष्य नको."
तर लोक म्हणतात...
"आजकालच्या मुली बदलल्या."
पण...
कोणी हा प्रश्न विचारत नाही...
ती असं म्हणण्यामागे कारण काय आहे?
लक्षात ठेवा...
मुलं खोटं बोलू शकतात...
मोठी माणसं अभिनय करू शकतात...
पण...
घरात वाढणारं मूल कधीच फसत नाही.
त्याने आईचे अश्रू पाहिलेले असतात.
वडिलांचा रागही पाहिलेला असतो.
एकमेकांबद्दलचा आदरही पाहिलेला असतो.
म्हणूनच...
त्याच्या मनात नात्यांची व्याख्या तयार होत असते.
आज प्रत्येक बापाने स्वतःला एक प्रश्न विचारायला हवा...
"माझी मुलगी जर उद्या म्हणाली की मला माझ्या बाबांसारखाच नवरा हवा... तर मला अभिमान वाटेल का?"
आणि...
प्रत्येक मुलाने स्वतःला विचारायला हवं...
"मी असा नवरा आहे का, ज्याची इच्छा मी उद्या माझ्या मुलीसाठी करेन?"
जर या दोन प्रश्नांची उत्तरं "हो" असतील...
तर समजा...
त्या घरात खरे संस्कार आहेत.
कारण...
मुलगी वडिलांकडून प्रेम शिकते...
आणि आईकडून सहनशीलता.
पण...
तिला संसार कसा असावा हे दोघांचं एकमेकांशी वागणं शिकवत असतं.
म्हणून...
मुलीला महागडं शिक्षण द्या...
मुलाला मोठं करिअर द्या...
पण त्यापेक्षा महत्त्वाचं...
त्यांच्यासमोर असं नातं जगा...
की उद्या तुमची मुलगी अभिमानाने म्हणेल...
"मला माझ्या बाबांसारखाच नवरा हवा..."
आणि तुमचा मुलगा म्हणेल...
"मी माझ्या आईला मिळायला हवा होता, तसा नवरा माझ्या पत्नीला होईन."
त्या दिवशी...
समाज बदलायला सुरुवात होईल.
कारण...
मुलांना उपदेशापेक्षा उदाहरणं जास्त लक्षात राहतात.
🙏
Comments
Post a Comment