आई-वडील फक्त माहेरचेच असतात का? समाजाने हा प्रश्न स्वतःला विचारायची वेळ आली आहे...
एक गोष्ट मनापासून सांगतो...
मुलगी लग्न होऊन सासरी जाते...
पण तिच्या मनात माहेर कधीच संपत नाही.
आईचा फोन आला की आवाज बदलतो...
बाबा आजारी आहेत म्हटलं की जीव कासावीस होतो...
भाऊ उशिरा घरी आला की काळजी वाटते...
हे सगळं अगदी स्वाभाविक आहे.
कारण...
माहेर कोणत्याही मुलीच्या आयुष्यातून कधीच संपत नाही.
पण...
इथेच एक प्रश्न मनाला टोचतो...
ज्या प्रेमाने आपण आपल्या आई-वडिलांची काळजी करतो... त्याच प्रेमाने आपण नवऱ्याच्या आई-वडिलांकडेही पाहतो का?
हा प्रश्न प्रत्येक महिलेला लागू होईलच असं नाही.
कारण आजही हजारो सुना आपल्या सासू-सासऱ्यांची मुलीपेक्षाही जास्त सेवा करतात.
त्यांच्यासाठी स्वतःच्या करिअरचा त्याग करतात.
त्यांच्या औषधांची, तब्येतीची, जेवणाची काळजी घेतात.
अशा सुनांमुळेच अनेक घरं आजही टिकून आहेत.
त्यांना मनापासून सलाम.
पण...
दुसरी बाजूही समाजात आहे.
काही घरांमध्ये लग्नानंतर नवऱ्याचे आई-वडील म्हणजे जणू जबाबदारी...
तर स्वतःचे आई-वडील म्हणजे भावना.
स्वतःच्या आईसाठी वेळ असतो...
पण सासूसाठी दोन मिनिटं नसतात.
स्वतःच्या बाबांच्या औषधांची आठवण राहते...
पण सासऱ्यांच्या डॉक्टरांची तारीख विसरली जाते.
माहेरी आठवड्यातून तीन फोन...
सासरी एक विचारपूसही नाही.
आणि गंमत म्हणजे...
यात चूक वाटतही नाही.
एक प्रश्न विचारू का?
ज्या आईने तुमचा नवरा जन्माला घातला...
त्याला वाढवलं...
शिकवलं...
स्वतःच्या पोटाला चिमटा काढून त्याचं भविष्य घडवलं...
तिच्यामुळेच आज तो तुमच्या आयुष्यात आहे...
मग...
तिच्याबद्दल आदर असणं ही फक्त तिची अपेक्षा आहे का?
की तुमचीही जबाबदारी?
अनेकदा ऐकायला मिळतं...
"माझे आई-बाबा माझ्यासाठी देव आहेत."
अगदी खरं आहे.
प्रत्येकासाठी त्याचे आई-वडील देवच असतात.
पण...
देव फक्त आपल्या घरातच असतात का?
समोरच्याच्या आई-वडिलांच्या डोळ्यांतही तीच माया असते.
त्यांनीही आपल्या मुलासाठी आयुष्य झिजवलं असतं.
त्यांनीही त्याच्यासाठी रात्रभर जागून काढली असते.
त्यांनीही त्याचं भविष्य घडवण्यासाठी कष्ट घेतलेले असतात.
फरक एवढाच...
ते "आपले" नसतात.
आणि इथेच माणुसकीची खरी परीक्षा सुरू होते.
आजकाल काही जणी म्हणतात...
"मी नवऱ्याशी लग्न केलं आहे... त्याच्या आई-वडिलांशी नाही."
हे वाक्य बोलणं सोपं आहे.
पण उद्या...
तुमच्या मुलाने त्याच्या पत्नीला असंच म्हटलं तर?
"मी तुझ्याशी लग्न केलंय... तुझ्या आई-वडिलांशी नाही."
तेव्हा चालेल?
जर नाही...
तर दुसऱ्यांसाठीही तोच नियम लागू व्हायला नको का?
आणि हा लेख फक्त महिलांसाठीही नाही.
पुरुषांनीही तितकीच जबाबदारी घ्यायला हवी.
जसा पत्नीने सासू-सासऱ्यांचा आदर करावा...
तसाच नवऱ्यानेही पत्नीच्या आई-वडिलांचा सन्मान करायला हवा.
त्यांनाही आई-बाबाच मानायला हवं.
कारण...
आदर एकतर्फी असेल तर तो व्यवहार असतो...
दोन्ही बाजूंनी असेल तरच त्याला संस्कार म्हणतात.
लक्षात ठेवा...
सासू-सासरे परिपूर्ण असतीलच असं नाही.
आई-वडीलही परिपूर्ण नसतात.
मतभेद होऊ शकतात.
दूर राहावं लागू शकतं.
काही नात्यांत खरोखरच वेदनादायक अनुभवही असू शकतात.
म्हणून प्रत्येक कुटुंबाची परिस्थिती सारखी असते, असं म्हणता येत नाही.
पण...
जिथे आदर देता येतो, तिथे तो नक्की द्यावा.
कारण आदर द्यायला पैसा लागत नाही.
मोठेपणा लागतो.
आज समाजात सासू-सुनेची भांडणं खूप चर्चिली जातात.
पण...
त्यामागे अनेकदा अहंकार असतो.
"माझे आई-वडील मोठे..."
"तुझे आई-वडील छोटे..."
असा विचार असतो.
आणि ज्या दिवशी...
दोघेही म्हणतील...
"दोन्ही घरचे ज्येष्ठ आमचे आहेत."
त्या दिवशी अर्धी भांडणं संपतील.
शेवटी...
माहेर विसरू नका.
सासरही परकं समजू नका.
कारण...
एका मुलीला दोन घरं लाभलेली असतात.
आणि त्या दोन घरांमधला पूल तीच असते.
तो पूल मजबूत ठेवायचा की स्वतःच तोडायचा...
हा निर्णय प्रत्येकाच्या संस्कारांवर अवलंबून असतो.
स्वतःच्या आई-वडिलांना देव मानणं सुंदर आहे...
पण दुसऱ्याच्या आई-वडिलांनाही माणूस म्हणून सन्मान देणं, हीच खरी माणुसकी आहे.
आणि...
ज्या घरात दोन्ही बाजूंच्या आई-वडिलांचा समान आदर केला जातो...
तिथेच पुढची पिढी संस्कार शिकते, फक्त शब्द नाही.
🙏❤️
Comments
Post a Comment