आज एका लेकरीचा जीव गेला... उद्या बातमी बदलेल. पण त्या आई-बापाचं आयुष्य कधीच पूर्वीसारखं होणार नाही...
आज पुन्हा एक बातमी आली...
एका तेरा वर्षांच्या निरागस मुलीवर अत्याचार...
आणि नंतर तिचा मृत्यू...
दोन मिनिटं आपण पोस्ट वाचू...
दुःख व्यक्त करू...
"खूप वाईट झालं" असं लिहू...
आणि उद्या नवीन बातमी येईल.
पण...
त्या आईच्या घरात उद्या सूर्य उगवणार नाही.
त्या बापाच्या आयुष्यात उद्या सकाळ होणार नाही.
कारण...
ज्याच्यासाठी तो जगत होता, तेच लेकरू आता परत कधीच दारात "बाबा" म्हणत धावत येणार नाही.
बाप कितीही कणखर असला...
तरी मुलीसमोर तो नेहमी हरलेलाच असतो.
तिच्या एका हसण्यासाठी तो दिवसभर उन्हात राबतो.
तिच्या शिक्षणासाठी कर्ज काढतो.
तिच्या वाढदिवसासाठी स्वतःची हौस बाजूला ठेवतो.
आणि...
एक दिवस...
त्याच बापाला आपल्या लेकरीचा मृतदेह पाहावा लागतो.
यापेक्षा मोठा शाप कोणता?
आपण मुलांना इंग्रजी शिकवतो...
कॉम्प्युटर क्लास लावतो...
डान्स क्लास लावतो...
महागडा मोबाईल देतो...
पण...
त्यांना सुरक्षित राहायला शिकवतो का?
दररोज पाच मिनिटं बसून विचारतो का...
"आज शाळेत काय झालं?"
"कोणी त्रास दिला का?"
"तू आनंदी आहेस ना?"
कधी कधी...
मुलांच्या एका शांत चेहऱ्यामागे...
खूप मोठी भीती लपलेली असते.
पण ती भीती त्यांना सांगता येत नाही.
कारण...
त्यांना वाटतं...
"आई-बाबा रागावतील."
"माझ्यावरच दोष देतील."
"कोणी विश्वास ठेवणार नाही."
पालकांनो...
तुमच्या मुलांना एवढा विश्वास द्या...
की...
जगातलं कोणतंही संकट आलं...
तरी पहिला फोन...
पहिली हाक...
पहिलं नाव...
"आई..."
"बाबा..."
हेच असलं पाहिजे.
एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवा...
अत्याचार करणारा माणूस नेहमी अनोळखीच असेल असं नाही.
अनेकदा तो...
ओळखीचा असतो.
शेजारी असतो.
नातेवाईक असतो.
विश्वासातला असतो.
म्हणून...
आंधळा विश्वास ठेवू नका.
विश्वास ठेवा...
पण जागरूक राहा.
मुलांना "गुड टच" आणि "बॅड टच" शिकवा.
त्यांच्या वयाला समजेल अशा भाषेत.
हा विषय लाजेचा नाही.
हा विषय त्यांच्या आयुष्याचा आहे.
लाज वाटली पाहिजे...
या विषयावर बोलायला नाही...
तर बोलणं टाळायला.
आणि समाजालाही एक प्रश्न...
प्रत्येक घटनेनंतर आपण म्हणतो...
"फाशी द्या."
"कठोर शिक्षा करा."
नक्कीच...
कायद्याने कठोर कारवाई झालीच पाहिजे.
पण...
फक्त शिक्षा पुरेशी आहे का?
आपण आपल्या मुलांना...
विशेषतः मुलांना...
स्त्रीचा आदर...
संमतीचं महत्त्व...
मर्यादा...
आणि माणुसकी शिकवतो का?
की...
"मुलगा आहे..."
म्हणून दुर्लक्ष करतो?
मुलींना रोज सांगितलं जातं...
"सावध राहा."
"लवकर घरी ये."
"असं कपडे घालू नको."
पण...
मुलांना किती वेळा सांगितलं जातं...
"कोणत्याही मुलीकडे वाईट नजरेने पाहायचं नाही."
"तिची भीती बनायचं नाही... तिचा आधार बनायचं."
समाज बदलायचा असेल...
तर फक्त मुलींवर बंधनं घालून नाही...
मुलांवर संस्कार करून बदलावा लागेल.
आज त्या तेरा वर्षांच्या लेकरीचं नाव बातम्यांमध्ये आहे.
उद्या दुसरं नाव येईल.
आपण पुन्हा दुःख व्यक्त करू.
पण...
हे चक्र थांबणार कधी?
जेव्हा प्रत्येक घरात...
पालक मुलांचं ऐकतील.
शाळा सुरक्षिततेबद्दल शिकवतील.
समाज पीडितेला दोष देणं थांबवेल.
आणि...
प्रत्येक मूल भीती न बाळगता म्हणू शकेल...
"माझे आई-बाबा माझ्यावर विश्वास ठेवतील."
त्या चिमुकल्या लेकरीला...
भावपूर्ण श्रद्धांजली. 💐
तिचं आयुष्य परत आणता येणार नाही.
पण...
तिच्या जाण्यानंतर जर हजारो पालक जागे झाले...
हजारो मुलांना सुरक्षिततेचं शिक्षण मिळालं...
आणि एखाद्या निष्पाप लेकराचा जीव वाचला...
तर तिचं जाणं व्यर्थ ठरणार नाही.
प्रत्येक बापाला एकच सांगायचं आहे...
मुलीसाठी मोठं घर बांधण्यापेक्षा...
तिला सुरक्षित समाज द्या.
प्रत्येक आईला एकच सांगायचं आहे...
मुलीला फक्त चांगले संस्कार देऊ नका...
तिला निर्भयपणे "नाही" म्हणायला शिकवा.
आणि प्रत्येक पालकाला एकच विनंती...
आज रात्री झोपण्यापूर्वी...
आपल्या मुलाला किंवा मुलीला मिठी मारा...
आणि एवढंच विचारा...
"बाळा... तू खरंच आनंदात आहेस ना?"
कदाचित...
हा एक प्रश्न...
एखाद्या आयुष्याला वाचवू शकतो.
🙏🕊️
त्या निष्पाप लेकरीला भावपूर्ण श्रद्धांजली.
Comments
Post a Comment