लग्न का जुळत नाही?... कारण नशीब रुसत नाही, आपणच अनेकदा वास्तवापासून दूर जातो
आजकाल लग्नं जुळत नाहीत म्हणून लोक म्हणतात...
"काळ बदलला आहे."
"चांगली मुलं मिळत नाहीत."
"चांगल्या मुली उरल्या नाहीत."
"नशिबातच नाही."
पण...
कधी शांत बसून आपण स्वतःलाच विचारलं आहे का...
खरंच दोष फक्त नशिबाचा आहे?
की...
कुठेतरी आपणही काहीतरी चुकतो आहोत?
एक मुलगा...
दहा-बारा वर्षे शिकतो.
नोकरी मिळवतो.
घर उभं करतो.
आई-वडिलांची जबाबदारी सांभाळतो.
त्याच वेळी...
एक मुलगीही...
रात्रंदिवस अभ्यास करते.
स्वतःच्या पायावर उभी राहते.
करिअर घडवते.
दोघेही आयुष्य घडवत असतात.
पण...
जेव्हा लग्नाचा विषय येतो...
तेव्हा दोन माणसं भेटत नाहीत...
दोन अपेक्षा एकमेकांसमोर उभ्या राहतात.
एका बाजूला अट...
मुलगा परदेशात हवा.
दुसऱ्या बाजूला अट...
मुलगी नोकरी करणारी हवी, पण घरही पूर्ण सांभाळलं पाहिजे.
एका बाजूला...
आई-वडील सोबत नकोत.
दुसऱ्या बाजूला...
सून आमच्या घरात मिसळली पाहिजे.
एका बाजूला...
पगार माझ्यापेक्षा जास्त हवा.
दुसऱ्या बाजूला...
स्वभाव साधा हवा, पण व्यक्तिमत्त्व मॉडेलसारखं हवं.
अटी वाढत जातात...
आणि...
माणसं कमी पडत जातात.
आपल्या समाजात एक विचित्र शर्यत सुरू झाली आहे.
पूर्वी लोक विचारायचे...
"मुलगा कसा आहे?"
आता विचारतात...
"पॅकेज किती?"
पूर्वी विचारायचे...
"मुलगी स्वभावाने कशी आहे?"
आता विचारतात...
"सीटीसी किती?"
जणू...
लग्न दोन हृदयांचं नाही...
तर दोन रिझ्युमेचं झालं आहे.
आणखी एक मोठी चूक...
पहिल्या-दुसऱ्या स्थळाला सहज नकार देणं.
कारण मनात एक विचार असतो...
"यापेक्षा अजून चांगलं मिळेल."
हा विचार चुकीचा नाही.
पण...
"सर्वोत्तम" शोधता शोधता अनेकदा "योग्य" माणूस हातातून निसटतो.
आपण मोबाईल घेतानाही...
दोन दिवस विचार करतो.
गाडी घेताना...
दहा ठिकाणी चौकशी करतो.
पण...
लग्नाच्या बाबतीत...
कधी कधी माणसापेक्षा त्याचा पगार जास्त तपासला जातो.
सर्वात दुःखाची गोष्ट कोणती माहिती आहे?
सुरुवातीला नाकारलेलं तेच स्थळ...
दहा वर्षांनी आठवत राहतं.
"तो मुलगा खरं तर चांगला होता..."
"ती मुलगी स्वभावाने खूप छान होती..."
पण...
तोपर्यंत दोघांच्याही आयुष्याचे रस्ते वेगळे झालेले असतात.
काही आई-वडिलांचीही चूक असते.
त्यांना मुलासाठी किंवा मुलीसाठी...
जगातलं सर्वोत्तमच हवं असतं.
त्यात प्रेम असतं.
काळजी असते.
पण...
कधी कधी...
ती काळजी अपेक्षांमध्ये बदलते.
आणि अपेक्षा...
हळूहळू हट्ट बनतात.
तर काही मुलंही कमी नसतात.
सोशल मीडियावर दिसणारं आयुष्य...
त्यांना वास्तव वाटू लागतं.
सुट्ट्या परदेशात.
मोठी गाडी.
लक्झरी घर.
महागडे फोटो.
आणि मग...
सामान्य आयुष्य जगणारा माणूस...
त्यांना अपुरा वाटू लागतो.
पण...
सोशल मीडियावर दिसणाऱ्या प्रत्येक हसऱ्या फोटोमागे...
सुख असतंच असं नाही.
आणि...
साध्या घरात राहणाऱ्या प्रत्येक जोडप्यामागे...
दुःखच असतं असंही नाही.
एक सत्य मात्र कोणी नाकारू शकत नाही.
वेळ कोणासाठी थांबत नाही.
करिअर वाढतं.
पगार वाढतो.
बँक बॅलन्स वाढतो.
पण...
आई-वडिलांचं वयही वाढतं.
एकटेपणाही वाढतो.
आणि...
निवडींची संख्या हळूहळू कमी होत जाते.
याचा अर्थ...
उशिरा लग्न करणं चुकीचं आहे?
अजिबात नाही.
लग्न न करणंही चुकीचं नाही.
तो प्रत्येकाचा वैयक्तिक निर्णय आहे.
पण...
जर लग्न करायचंच असेल...
तर ते "परिपूर्ण माणूस" शोधण्यात आयुष्य घालवू नका.
कारण...
परिपूर्ण माणूस कुठेच नसतो.
संसार हा...
दोन परिपूर्ण माणसांनी नाही...
तर...
दोन अपूर्ण माणसांनी...
एकमेकांच्या उणिवा स्वीकारून उभा केलेला प्रवास असतो.
शेवटी...
पगार वाढत राहतो...
पद बदलत राहतात...
गाड्या बदलतात...
मोबाईल बदलतात...
पण...
रात्री घरी परतल्यावर...
तुमच्या आनंदात मनापासून आनंद मानणारा...
आणि तुमच्या दुःखात न बोलता तुमच्या बाजूला बसणारा...
माणूस मिळणं...
हीच आयुष्यातली सर्वात मोठी श्रीमंती आहे.
म्हणून...
मुलगा निवडताना...
मुलगी निवडताना...
घर पाहा...
शिक्षण पाहा...
स्थैर्य पाहा...
पण...
सगळ्यात आधी माणूस पाहा.
कारण...
मोठा पगार...
मोठं घर...
मोठं पद...
हे सगळं आयुष्य सोपं करू शकतं.
पण फक्त चांगला माणूसच आयुष्य सुंदर करू शकतो.
आणि लक्षात ठेवा...
काही निर्णय उशिरा घेतले म्हणून चुकीचे ठरत नाहीत...
पण काही योग्य निर्णय फक्त "यापेक्षा अजून चांगलं मिळेल" या विचारामुळे कायमचे हातातून निसटतात.
म्हणून...
अपेक्षा ठेवा... पण त्या वास्तवाच्या जमिनीवर उभ्या ठेवा.
कारण...
नाती परिपूर्णतेवर टिकत नाहीत... स्वीकारावर टिकतात.
❤️🙏
Comments
Post a Comment