प्लॅटफॉर्म क्रमांक ६
सायंकाळची लोकल. प्लॅटफॉर्म क्रमांक ६. घाई, धक्का-बुक्की, आवाजांचा गोंगाट… आणि त्या गोंगाटात तिचा फोन वाजला. “आज उशीर होईल,” तो म्हणाला होता. ती हसली. कारण उशीर त्यांच्यासाठी नवा नव्हता. ते दोघं रोज याच प्लॅटफॉर्मवर भेटायचे. ती—कॉलेजमध्ये शिकवणारी. तो—एका खासगी कंपनीत काम करणारा. सगळं साधं होतं. पण साधेपणातच प्रेम वाढत होतं. त्या दिवशी मात्र तो आला नाही. ती वाट पाहत राहिली. लोकल येऊन गेल्या. आवाज थांबले. प्लॅटफॉर्म रिकामा झाला. फोन बंद. पहिल्यांदाच. दुसऱ्या दिवशी बातमी आली “लोकल ट्रेनमध्ये वादानंतर एका तरुणावर हल्ला.” नाव नव्हतं. फोटो नव्हता. पण तिच्या छातीत धस्स झालं. ती हॉस्पिटलमध्ये गेली. वॉर्डनं विचारलं “नातं काय?” ती थांबली. मग हळूच म्हणाली “तो… माझा आहे.” तो बेडवर होता. डोळे मिटलेले. हातावर जखमा. पण श्वास चालू होता. ती रडली नाही. फक्त त्याचा हात धरला. तेवढ्यात डॉक्टर म्हणाले “वाद तिकीटाचा नव्हता. कोणी तरी त्याला ओळखत होतं. हल्ला नियोजित वाटतो.” तिचं डोकं फिरलं. ती हळूहळू त्याच्या आयुष्यात डोकावू लागली. ऑफिस, मित्र, फोन कॉल्स… काहीतरी जुळत नव्हतं. एक नंबर सतत दिसायचा. स...
