बेरोजगारी… आणि भर मेट्रोमधला संसाराचा तमाशा
“मी 40-50 हजार कमावते… तू काय करतोयस?” हे वाक्य फक्त एक टोमणा नव्हता. तो एका नात्याच्या आत साचलेल्या तणावाचा, असंतोषाचा आणि अपूर्णतेचा स्फोट होता. मेट्रोमध्ये सगळं नेहमीसारखंच चालू होतं. लोक स्वतःच्या जगात हरवलेले. आणि अचानक एक आवाज तीव्र, अस्वस्थ करणारा. एक बायको नवऱ्यावर ओरडत होती. नवरा शांत उभा. डोळे खाली. हात स्थिर. तो काही बोलत नव्हता, पण त्याच्या शांततेत खूप काही होतं. ती पुन्हा पुन्हा तेच वाक्य बोलत होती “मी घर चालवते… तू काय करतोयस?” त्या एका वाक्याने त्याचा आत्मसन्मान, त्याचं अस्तित्व, त्याची ओळख सगळं प्रश्नचिन्हात आलं. बेरोजगारी ही फक्त पैशांची समस्या नसते. ती असते दररोज उठून स्वतःला प्रश्न विचारण्याची सवय आरशात बघताना स्वतःकडूनच नजर चुकवण्याची भावना “मी काहीच करत नाही” या विचाराने होणारी घुसमट समाज पुरुषाकडून अपेक्षा ठेवतो तो कमावेल, तो सांभाळेल, तो उभा राहील. आणि जेव्हा तोच आधार ढासळतो, तेव्हा तो फक्त आर्थिकदृष्ट्या नाही, तर मानसिकदृष्ट्याही कोसळतो. आज अनेक घरांमध्ये स्त्रिया कमावतात, पुढे जातात. हा बदल योग्यच आहे. पण प्रश्न असा आहे ...
